จ้าเสียบให้เถอะ”พูดจบ เขาก็เอาปิ่นทองสอดเข้าไปในปมผมรูปปีกผีเสื้อของนางอย่างเบามือ ใส่ทีละน้อยจนปลายปิ่นจมหายไปในเส้นผมหลินถิงอยากจะปฏิเสธ ทว่าอีกฝ่ายลงมือเร็วเกินไป ยังไม่ทันพูด เขาก็จัดการเสียบให้เรียบร้อยแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ควรผลักไสให้เสียมารยาท จึงปล่อยให้เขาจัดการต่อไปนางแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ก็พบแค่ช่วงอกและไหล่ของต้วนหลิงเท่านั้น ชุดขุนนางสีแดงเข้มขับให้เขาดูผอมบางแต่หลินถิงเคยเห็นใต้ชุดนั้นมาแล้ว…เนื้อตัวของเขาราวหยกขาว แข็งแรงแต่ไม่ผอมแห้ง กล้ามเนื้อหน้าท้องเรียบตึง เส้นแนวเอวพาดลงต่ำอย่างชัดเจน…นางไม่ได้อยากจำเลยนะ! แต่พอเห็นหน้าเขา ความทรงจำพวกนั้นก็ไหลมาหมด หลินถิงก้มหน้าลงมองพื้น หวังจะเปลี่ยนความสนใจ ทว่าเห็นขาของเขาแทนไม่ได้! อย่ามองนาน! เพราะไม่นานมานี้ นางเพิ่งสัมผัสส่วนระหว่างขาของเขามา…โอ๊ยยย ทำไมสมองคนเราถึงไม่มีปุ่มลบความจำได้กันนะ!นางเหลือบมองเขาอีกที ต้วนหลิงกลับยังคงสงบนิ่ง ราวกับเรื่องในคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น เขาคงลืมหมดแล้วจริงๆแล้วทำไมข้าจะลืมไม่ได้เล่า!สายสร้อยไข่มุกห้อยลงมากระทบเส้นผมที่หลุดลุ่ย แถมปลายนิ้วเขายังปัดผ่านผมนางเบาๆ จนคันยิบๆ ขึ้นมาเจ้าคนนี้…เคยเสียบปิ่นให้ใครบ้างหรือเปล่า? ทำไมช้าขนาดนี้นะ แค่เสียบให้ตรงก็พอ ยังมัวแต่เล็งมุมอะไรอยู่? ถึงจะอยากบ่น แต่ก็พูดไม่ได้ หลินถิงได้แต่รออย่างอดทนต้วนหลิงเอ่ยขึ้นเบาๆ “ข้านึกว่าคุณหนูเจ็ดจะกลับไ
