่ยุติธรรมเสียจริง!หลินถิงพยายามควบคุมสีหน้า เอ่ยเสียงเรียบ “ทราบแล้วเจ้าค่ะ ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะไม่เอ่ยถึงแม้แต่ครึ่งคำ”ทั้งสองอยู่ใกล้กันมากจนต้วนหลิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดของเรือนผมหลินถิง เขาจึงชะลอจังหวะในการเสียบปิ่นทองให้นางโดยไม่รู้ตัวหลินถิงใกล้จะหมดความอดทน หากเขายังมัวชักช้าอยู่เช่นนี้ แต่แล้วต้วนหลิงก็เสียบปิ่นทองจนสุดดอก ถอนมือกลับ“เสร็จแล้ว คุณหนูเจ็ด”หลินถิงสบตาเขาอย่างสงบนิ่ง ก่อนปิดประตูหอหนังสือลงพลางกล่าว “ขอบคุณเจ้าค่ะ”ก่อนประตูจะปิดสนิท ต้วนหลิงกลับยกมือดันไว้ แววตายิ้มละไม เอ่ยถาม “ข้าขอเข้าไปชมด้านในได้หรือไม่?”หลินถิงตอบโดยไม่คิด “ไม่ได้เจ้าค่ะ!”“เหตุใดกัน?”นางรีบยิ้มกลบเกลื่อน “ข้าจะกลับจวนไปจัดการธุระ ส่วนที่นี่ไม่มีผู้ใดอยู่ ไม่สะดวกให้รับรองท่านเจ้าค่ะ หากคราวหน้าแจ้งล่วงหน้า ข้ายินดีนำชมทั่วทั้งร้าน”ไม่ทันสิ้นคำ เสียงของจินอันไจ้ก็ดังมาจากด้านใน“หลินเล่ออวิ๋น เจ้าจะยืนอยู่หน้าประตูอีกนานหรือไร? ถ้ายังไม่ไป ก็เข้ามาช่วยข้ายกหนังสือหน่อย หนังสือที่เพิ่งตากแดดไว้ยังวางกองอยู่ในลานหลังเรือนเลยนะ!”ด้วยมุมมองจากด้านหลัง เขาเห็นเพียงหลินถิงผู้เดียว ไม่อาจมองเห็นต้วนหลิง และด้วยฝีมือของต้วนหลิงซึ่งไม่แพ้จินอันไจ้ ย่อมกลบกลิ่นอายจนอีกฝ่ายไม่รู้เลยว่ามีใครอยู่ข้างนอกหลินถิงแทบกลายเป็นหิน ไอ้หมอนี่ จะพูดก็ไม่พูด จะเงียบก็ไม่เงียบ ดันมาเปิดปากตอนนี้อีก! ถ้าไม่รู
