น้ำ “ข้าจะพาท่านไปเอง เรื่องนี้เริ่มจากข้า ข้าจำต้องทำอะไรสักอย่าง”เขาสูดลมหายใจ ได้กลิ่นหอมจากร่างนาง แล้วเกิดความรู้สึกเหมือนถูกมดกัดทั้งร่าง คันยุบยิบไปหมด สมองเตือนให้หยุดสูดกลิ่นนี้ แต่ว่า……เขาหยุดไม่ได้แค่ก้าวสั้นๆ ไม่กี่ก้าว กลับรู้สึกราวกับเดินไปชั่วกัป ครั้นถึงอ่าง หลินถิงก็ปล่อยเขาทันที เพื่อแสดงให้เห็นว่านางมิได้มีเจตนาอื่น“ถ้าถอดเสื้อผ้าลงแช่คงจะได้ผลดีกว่า ข้าจะออกไปยืนเฝ้า ไม่มีวันแอบดูท่านเด็ดขาด”เขาไม่ตอบคำใด ยกมือปลดสายรัดเอวที่แทบไม่เหลือสภาพ นางเหลือบมองเห็นช่วงเอวที่คอดกิ่วภายใต้สายรัดนั้น เลือดในกายพุ่งพล่าน รีบหันหลังเดินออกไป“อีกหนึ่งเค่อข้าจะเข้ามาดูอีกครั้ง หากมีอะไรเรียกข้าได้เลย”ออกมาด้านนอก หลินถิงเพิ่งรู้ว่าตนกลั้นหายใจอยู่ นางรวบรวมสติตั้งหน้าทำหน้าที่เฝ้าประตู หันหน้าไปนับเวลาโดยมองไปยังโคมแดงที่แขวนอยู่กลางอากาศครู่หนึ่งแม่เล้าก็เดินขึ้นมาพร้อมพัดโบก มือหนึ่งถือพัด อีกมือกอดอก ยิ้มมุมปาก “คุณหนูยืนอยู่ข้างนอกเช่นนี้…เหตุใดไม่เข้าไปล่ะ?”หลินถิงกล่าวเสียงเรียบ “ออกมาสูดอากาศยามราตรี”แม่เล้าเหลือบตามองไปยังประตูห้องที่ปิดสนิท “เมื่อครู่เต่าเฒ่าของข้าเล่าว่า คุณหนูเรียกให้นำน้ำมาใช่หรือไม่?”หลินถิงรับคำสั้นๆ “อืม” แม้ภายนอกดูสงบนิ่ง ราวกับสายลมพัดผ่านทิวเขาไร้คลื่นไหว หากในใจกลับปั่นป่วนดังคลื่นคลั่งในมหาสมุทร “เหตุใดหรือ การใช้น้ำในหอหมิงเยว่ต้องชำระเงิ
