นเพิ่มอีกหรือ?”แม่เล้ายิ้มละไม กางพัดออกโบกเบาๆ พลางสังเกตหยาดเหงื่อบนหน้าผากหลินถิง“ย่อมมิใช่เจ้าค่ะ ท่านเป็นแขกผู้มีเกียรติที่องค์หญิงทรงนำมาด้วย หากต้องการสิ่งใด ขอเพียงเอ่ยปาก แม้นหอหมิงเยว่มิมี ข้าก็จะหามาให้ท่านจนได้ ไม่คิดสักอีแปะเดียว”“หากจำเป็น ข้าจะเอ่ย”หลินถิงเพียงอยากให้แม่เล้าผู้นี้รีบจากไปเร็วๆ หนึ่งเค่อกำลังจะครบ นางต้องเข้าไปดูอาการของต้วนหลิง แต่จะเปิดประตูต่อหน้าแม่เล้าย่อมมิได้ ที่สำคัญ-ดาบซิ่วซุนของเขายังตกอยู่ด้านหลังประตู หากถูกเห็นเข้า คงความลับแตกพ่ายเป็นแน่แม่เล้าไม่รู้ว่านางกำลังคิดอันใด แค่ยิ้มแย้มเจื้อยแจ้วอย่างผู้คนคุ้นชินโลก “ว่าแต่ว่า……คุณหนูเลือกชายงามคนใดหรือ? ที่ข้านำขึ้นมานั้นล้วนยังอยู่ข้างล่างเจ้าค่ะ”หลินถิงโกหกหน้าตาเฉยด้วยน้ำเสียงมั่นคง “ข้าไม่ชอบที่เจ้าพามา เลยเลือกเอาเองจากในหอ มีคนหนึ่งพอดูเข้าตา หอหมิงเยว่มิใช่ว่าจะเปลี่ยนชายงามเมื่อใดก็ได้หรือ?”“ใช่เจ้าค่ะ เพียงลูกค้าพึงใจ ไม่ว่าเมื่อใดจะเปลี่ยนก็ได้ทั้งนั้น”หลินถิงไม่ตอบอีก แม่เล้าจ้องหน้านางอีกหลายครา นางงามเพียงนี้ ต่อให้มิใช่แขกขององค์หญิง แม้ไร้เงินตราชายงามก็คงเต็มใจปรนนิบัตินางเองเป็นแน่“เช่นนั้น ข้าไม่ขอรบกวนคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อเห็นแม่เล้าเดินลับไปแล้ว หลินถิงจึงค่อยเปิดประตู ย่องเข้าไป หยิบดาบซิ่วซุนที่ตกไว้หลังประตูมาวางบนโต๊ะรีบเดินตรงไปยังฉากกั้นอ่างอาบน้ำ“ท่านต้วน……ยังไม่ด
