ม่มีเรื่องแต่ไม่ว่าอย่างไร ก็มิอาจโทษต้วนหลิงได้ เพราะชาถ้วยนั้นนางเป็นผู้ริน จะไปโทษเขาที่ดื่มได้อย่างไร “ถ้าไม่เสพสุขจะเป็นอะไรไหม?”แม่เล้ามองนางครู่หนึ่ง “เช่นนั้นย่อมเป็นอันตรายต่อร่างกายแน่นอน”“มีวิธีอื่นบ้างหรือไม่ ที่ไม่ต้อง……เสพสุข เช่นให้เขาจัดการเอง”“โดยมากมิได้ผลเจ้าค่ะ แขกที่มาดื่มชาผสมยาในหอหมิงเยว่ล้วนมาเพื่อหาความสำราญ มิใช่เพื่อจัดการตนเองหากเป็น ชายงามที่โดนยา แต่แขกไม่อยากร่วมรัก เราก็จะจัดคนช่วยให้อีกฝ่ายระบายออก ไม่ให้ถึงตาย”แม่เล้าหาได้รู้ว่าผู้ใดเข้าไปในห้องนั้น เพราะขณะต้วนหลิงขึ้นไปตรวจค้น นางลงมาจัดการแขกที่ก่อเรื่อง การที่องครักษ์เสื้อแพรเข้ามาตรวจค้นไม่ใช่เรื่องแปลก เจ้าของหอมิต้องตามต่อมาองค์หญิงจึงส่งสาวใช้มาแจ้งว่าห้องข้างๆ ต้องการใช้ด้วย บอกว่าเป็นห้องสำหรับคุณหนูที่พาไปด้วย ขอให้ไม่มีผู้ใดรบกวนแม่เล้านึกว่าคุณหนูเลือกชายงามแล้ว จึงต้องการห้องสำหรับร่วมอภิรมย์ ถึงแม้จะจำได้ว่าชาในห้องนั้นมียา แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ว่าแขกบางคนก็ชอบใช้ยาช่วยกระตุ้น บางคนไม่ชอบ จึงแค่ส่งคนแจ้งไว้เห็นหลินถิงเงียบไป แม่เล้าก็เรียกซ้ำหลายคำ “คุณหนู? สรุปว่าเป็นชายงามดื่มเข้าไป หรือคุณหนูเป็นคนดื่ม?”หลินถิงไม่ตอบแต่ย้อนถามกลับ “หากปล่อยไว้ จะถึงตายหรือไม่?”แม่เล้าไม่กล้ายืนยัน “มิอาจรับรองว่าจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต ต้องหาทางบรรเทาอาการให้เร็วที่สุด คุณหนูหากท่านดื่มชา
