เข้าไป อย่าฝืนเด็ดขาด”“ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าไปทำงานเถิด” หลินถิงสะบัดความคิด หันกายหมายจะขึ้นไปข้างบน ทว่าเมื่อเดินถึงบันไดกลับพบองค์หญิง นางถือซองจดหมายไว้ในมือหลินถิงเหลือบมองซองจดหมายนั้นโดยมิได้ตั้งใจ “องค์หญิง”องค์หญิงรีบซ่อนจดหมายในแขนเสื้อ “คุณหนูหลิน? เหตุใดจึงอยู่ชั้นล่าง ไม่อยู่ที่ห้องรับรองกับต้วนหลิง เขาไปแล้วหรือ?”“ข้าลงมาส่งท่านต้วน เขาเพิ่งกลับไป” หลินถิงฝืนตอบ พลางเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก เรื่ององครักษ์เสื้อแพรดื่มยากระตุ้นกำหนัดระหว่างปฏิบัติหน้าที่ หากแพร่ออกไปย่อมกระทบชื่อเสียง และยังเกี่ยวพันกับนาง จำต้องช่วยปิดบัง “องค์หญิงกำลังจะออกจากหอหมิงเยว่ หรือเจ้าคะ?”องค์หญิงยิ้มบาง “มีผู้ส่งจดหมายเชิญให้ข้าออกไปพบ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ คุณหนูหลินจะอยู่เล่นต่อหรือให้ข้าส่งกลับไปเลย?”“ข้าอยากอยู่เล่นอีกสักหน่อย องค์หญิงไม่ต้องเป็นห่วง ไปพบแขกเถิดเจ้าค่ะ”หลินถิงกำลังกลุ้มใจว่าจะหลบองค์หญิงเพื่อกลับไปช่วยต้วนหลิงอย่างไร ครั้นองค์หญิงมีธุระออกจากหอพอดี ก็ถือว่าเป็นโชคดีนักองค์หญิงดูจะใจร้อนอยากพบคนเร็วๆ ก้าวเท้าฉับไวลงบันได “คุณหนูหลินอย่าได้เกรงใจ อยากเล่นอะไรก็เล่นให้สนุก ข้าเป็นคนจ่ายเอง!”“องค์หญิงเสด็จโดยสวัสดิภาพเจ้าค่ะ” หลินถิงหลีกทางให้องค์หญิงครั้นองค์หญิงลับตา หลินถิงก็รีบวิ่งขึ้นบันได ทันทีที่ถึงหน้าห้องก็เจอเถาจู เฝ้าอยู่หน้าประตูเถาจูเข้าไปใกล้ “คุณหนูเจ็ด องค์หญิงฝากบ่าวมา
