แจ้งว่าองค์หญิงมีธุระด่วน ท่านจะอยู่ต่อหรือตามกลับก็แล้วแต่”หลินถิงมองไปทางห้องข้างเคียง “ข้าพบองค์หญิงขณะขึ้นบันได ข้ารู้แล้ว”เถาจูสงสัย “เมื่อครู่คุณหนูลงไปทำอะไร บ่าวนึกว่าท่านแอบหนีลงไป ปล่อยบ่าวอยู่หลอกองค์หญิงคนเดียวเสียอีก”หลินถิงมิได้ยินเสียงใดๆ จากในห้องเลยเพราะหอหมิงเยว่ เก็บเสียงดี “ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ได้อย่างไร ข้ามีเรื่องด่วนต้องไปถามแม่เล้า”“เรื่องด่วนอะไรหรือเจ้าคะ?” หลินถิงอึกอัก ไม่รู้จะตอบอย่างไร หันไปมองห้องอีกครั้ง ใจรู้สึกผิด พลางว่าเบาๆ“ข้าจัดการได้ ไม่ต้องห่วง”เมื่อหลินถิงไม่ยอมพูดเถาจูก็ไม่ซักไซ้ต่อ เชื่อว่านางจะจัดการได้ เถาจูนึกถึงต้วนหลิงที่ขึ้นห้องพร้อมกับคุณหนูเจ็ดจึงถามต่อ “ท่านต้วนไปไหนแล้ว ยังอยู่ในห้องหรือไม่เจ้าคะ?”“เขาไปแล้ว”“หรือเจ้าคะ? แต่บ่าวไม่เห็นเขาออกมาเลยนี่เจ้าคะ”หลินถิงหน้าตาย พูดโกหกอย่างแนบเนียน “เขาไปทางบันไดอีกฝั่ง เจ้าคงไม่เห็น” หอหมิงเยว่มีบันไดทั้งซ้ายขวาเถาจูจึงไม่เซ้าซี้ต่อ “ถ้าเช่นนั้นกลับกันเถิด หากฮูฆยินทราบว่าท่านตามองค์หญิงมาหอหมิงเยว่ เกรงว่าจะโกรธเอาได้”หลินถิงรู้ดี “เจ้ากลับไปก่อน ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการ”“อะไรกัน ยังมีเรื่องเร่งด่วนอีกรึเจ้าคะ?”หลินถิงผลักเถาจูลงบันได “ก็เร่งด่วนจริงๆ ต้องรีบจัดการเดี๋ยวนี้ เจ้ากลับไปก่อน เรื่องมาหอหมิงเยว่เจ้าต้องปิดเป็นความลับต่อท่านแม่เข้าใจหรือไม่!”เถาจูเห็นคุณหนูไม่คิดกลับด้วย สายตาก็
