เต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ท่านจะจัดการเรื่องเร่งด่วนในหอหมิงเยว่รึเจ้าคะ? ที่นี่มีแต่หญิงคณิกากับชายงาม……”คุณหนูเจ็ดหมายถึงอะไร? หรือว่าจะ…หลงเสน่ห์ชายงามเข้าแล้ว?นางเคยเห็นต้วนหลิงที่รูปงามจนหาที่เปรียบมิได้ ยังจะหลงไปชอบชายงามพวกนี้ได้อีกหรือ? พวกเขานอกจากหน้าตาก็ต้องเสียเงิน ไหนจะชอบขูดรีดเอาเงินแขก แล้วเมื่อหมดค่า ก็เตะถีบไล่ส่งทันทีเถาจูครุ่นคิดไปเองอย่างเลื่อนลอย เหลือบมองชายงามที่เดินผ่านไม่กี่คน รูปร่างหน้าตาก็พอมีอยู่บ้าง แต่ไหนเลยจะเทียบได้กับท่านต้วน สำคัญที่สุดคือ……ท่านต้วนไม่ต้องเสียเงินเลยสักแดงเดียว!เมื่อคิดได้ดังนั้น เถาจูไม่รอให้หลินถิงตอบ รีบเอ่ยถามด้วยความตระหนก “คุณหนูเจ็ด……ท่านคงมิได้เผลอใจให้กับชายงามในหอหมิงเยว่หรอกนะเจ้าคะ?”หลินถิงรีบตอบ “มิใช่ ข้ายังมีเรื่องจะถามเจ้าของหอ หาได้เกี่ยวกับชายงามไม่”เถาจูยังครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ จึงเอ่ยเสียงเบาเตือนด้วยความเป็นห่วง “คุณหนูเจ็ด ท่านยังมีเงินส่วนตัวเหลือเพียงไม่กี่ร้อยตำลึง……ชายงามแห่งหอหมิงเยว่ค่าตัวคืนหนึ่งตั้งสิบตำลึง พอจบงานยังจะทวงขอรางวัลอีก ท่านอย่าได้หลงรักพวกเขาเชียว”หลินถิงใจร้อนอยากกลับไปดูอาการต้วนหลิง ไม่มีแก่ใจจะต่อความยาว สายตาเหม่อลอย ตอบสั้นๆ ว่า “ข้ารู้แล้ว”เถาจูก้าวไปพลาง หันกลับมามองนางพลางอย่างไม่วางใจ หลินถิงเกือบจะวิ่งเข้าห้องอย่างไม่รั้งรอ แล้วลงกลอนประตูไว้แน่นหนา เพื่อกันผู้ใดเล็ดลอดเข้า
