มาเห็นต้วนหลิงในสภาพไม่เรียบร้อย นางเร่งฝีเท้าเข้าไปด้านใน เห็นเงาร่างของเขาอยู่หลังม่านโปร่งบางห้องนี้คือห้องรับรองชั้นสูงสุดในหอหมิงเยว่ อ่างอาบน้ำ ผ้าห่ม หมอน ล้วนเปลี่ยนใหม่วันต่อวัน ใช้แล้วก็ทิ้ง ไม่มีการนำกลับมาใช้ซ้ำ ขณะนั้นเอง ต้วนหลิงนั่งอยู่บนผ้าห่มสีแดงที่ปูทับบนเตียง หันหลังให้ประตูภายใต้ม่านโปร่ง เงาร่างสูงสง่าของเขายิ่งน่าดึงดูด สายรัดเอวปักทองรัดรอบช่วงเอวแน่น ยิ่งขับให้เห็นสัดส่วนช่วงล่างเด่นชัด ชุดขุนนางสีแดงเข้มสะท้อนผิวที่เย็นดุจหยกน้ำแข็ง เส้นผมล้วนซับเหงื่อ และใบหน้าคมคายใต้หมวกดำเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อหลินถิงยืนนิ่งอยู่หน้าม่าน เอ่ยเสียงแผ่วด้วยความรู้สึกผิด “ท่านต้วน แม่เล้าบอกว่า……ยานี้ไร้ทางแก้ แม้แต่หมอก็ไม่อาจเยียวยาได้ ข้าขออภัย……”ต้วนหลิงกำผ้าห่มที่ปักดอกบัวคู่แน่น ลมหายใจขาดตอนเพราะอาการร้อนรุ่ม “เจ้าออกไปเถิด”เรื่องนี้เริ่มจากนาง หลินถิงจะทอดทิ้งเขาได้อย่างไร จึงกัดฟันกล่าวคำที่ยากเอ่ยออกมา “ท่านต้วน……หรือมิท่านลอง……จัดการด้วยตนเอง? ข้าจะเฝ้าอยู่หน้าประตู รับรองไม่มีใครเข้ามา”เขาเงียบ หลินถิงถือว่าเขายินยอม “หากท่านไม่ว่าอะไร ข้าจะถือว่าท่านตอบตกลงแล้ว” นางไม่อาจทอดทิ้งเขาไม่อาจอยู่ในห้องดูเขาได้ และยิ่งไม่อาจ……ช่วยเขาด้วยมือตนเอง การเฝ้าประตูคือทางออกที่ดีที่สุดแม้แม่เล้าบอกว่า ยานี้ไม่อาจแก้ด้วยตนเอง แต่นางยังคงตั้งความหวังเล็กน้อย ภาวนาขอให้ฟ้าดลใจให้
