เขาควบคุมตนเองได้ หากไม่ได้ค่อยหาทางใหม่ว่าจบ นางก็ออกจากห้อง ปิดประตูและกลายเป็นเทพพิทักษ์หน้าห้องทันที ระหว่างนั้นมีชายงามหลายคนเดินผ่าน ต่างมองนางด้วยความสงสัยว่าเหตุใดจึงยืนอยู่หน้าห้อง มิใช่เข้าไปดื่มด่ำความสุขในนั้นพวกเขารู้ดีว่าใครเป็นนางคณิกา และใครเป็นแขก ดูจากเครื่องแต่งกายก็รู้ได้ง่าย นางสวมผ้าไหมหรูหรา ทัดปิ่นทองระย้า เห็นได้ชัดว่าเป็นแขกสตรี มิใช่สาวใช้ แขกสตรีสมควรได้รับการปรนนิบัติ มิใช่มาเฝ้าหน้าห้องเอง เช่นนี้ย่อมแปลกนักมีชายงามใจกล้าเข้าไปทักทาย “คุณหนู ท่านเลือกชายงามแล้วหรือยังขอรับ?”หลินถิงเห็นแววตาที่ตั้งใจเสนอหน้า หากนางตอบว่า “ยัง” คงถูกตื๊อไม่หยุด จึงตอบนิ่ง “เลือกแล้ว อยู่ในห้อง”ชายงามโบกผ้าเช็ดหน้าสีสด “ในเมื่อเลือกแล้ว เหตุใดคุณหนูจึงยืนอยู่ด้านนอก มิใช่เข้าไปร่วมสนุก? หรือว่า……ชายงามที่ท่านเลือกรับใช่ไม่ดี? หากต้องการเปลี่ยน หอหมิงเยว่จัดให้ได้ตลอด”“เขารับใช้ดีมาก” คำนี้ร้อนลวกปากนัก “ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน”นางนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วว่า “ส่วนเหตุที่ข้ายืนอยู่ด้านนอก……ก็เพราะข้าชอบเช่นนี้ พวกเจ้าห้ามหรือ?”ชายงามได้ยินเช่นนั้นถึงกับพูดไม่ออก จะว่าไปก็ไม่มีระเบียบห้ามให้แขกสตรีเฝ้าหน้าห้อง ปล่อยชายงามไว้ข้างในชายงามอีกคนไม่ยอมแพ้ “คุณหนูแน่ใจหรือว่าจะไม่เปลี่ยนชายงาม?”“แน่ใจ”เขารีบเสนอขายตนเอง “แล้วท่านอยากได้เพิ่มอีกสักคนหรือไม่? แขกสตรีหลายท่านเลือกชายงามสองคน
