ก็มี”“ข้าไม่มีเงินพอ วันนี้พกมาแค่พอสำหรับชายงามหนึ่งคน”ชายงามเหล่านี้ไม่รู้ว่าหลินถิงมากับองค์หญิง ย่อมไม่รู้ว่าทุกสิ่งจะถูกจดไปที่บัญชีองค์หญิง ต่างเชื่อคำพูดของนาง“ท่านหน้าตางดงาม ข้า……ข้าขอไม่รับเงินก็ได้”หลินถิงใจสะท้าน ยังปฏิเสธเสียงเรียบ “ไม่ต้อง เจ้าทั้งหลายไปหาคนอื่นเถิด”พวกเขาจึงเลิกล้มความตั้งใจ เดินลงบันไดไป หลินถิงเห็นต้วนหลิงยังไม่ออกมาก็เริ่มร้อนใจ เปิดประตูเข้าไป ครั้งนี้ยังไม่ลืมล็อกประตูแน่นหนา “ท่านต้วน……ท่านยังอยู่หรือไม่?”คำตอบที่ได้กลับมาคือเสียงครางต่ำที่กำลังอดกลั้น ฟังแล้วปนเปความเจ็บปวด ความทรมานถึงขีดสุด แต่แฝงไว้ด้วยเสน่ห์จนชวนให้หัวใจสั่นไหว หลินถิงถึงกับหน้าแดงหูร้อน ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้วยังไม่ดีขึ้น จะไม่เป็นไรแน่หรือ? ถ้าใช้มือไม่ได้ จะลองแช่น้ำเย็นแทนดีหรือไม่? นางคิดไม่ออกแล้วจริงๆจึงเอ่ยเสียงเบา “ท่านต้วน……แช่น้ำเย็นอาจช่วยได้ ข้าจะไปเรียกคนให้ยกน้ำมาให้”ด้านหลังม่าน ต้วนหลิงนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง หมวกหลุดตกพื้น เส้นผมเปียกชื้นเกาะแก้ม สายรัดเอวหลุดรุ่ยเสื้อผ้าหลุดรุ่ย นิ้วมือแดงก่ำด้วยพิษยา หลินถิงมองแค่แวบเดียวก็หลบตา หัวใจเต้นแรง รีบย้ำคำถามเดิมผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงตอบ “ได้”ขณะนั้นเสียงของเขายังแฝงเสียงครางในลำคออย่างควบคุมไม่อยู่ มือเกาะขอบเตียงแน่นจนปลายนิ้วถลอกเปื้อนเลือดหลินถิงรีบออกไป เรียกคนให้ยกน้ำเย็นมาหน้าห้อง แล้วขนเข้ามาเอง ไม่ให้ใครเ
