งเกรงใจ”หลินถิง: “……”ขอบคุณท่านมากก็แล้วกัน……!นางฝืนกายลงนั่งอย่างแข็งทื่อ แล้วนึกถึงต้วนซินหนิงขึ้นมา นางผู้นั้นหายหัวไปไหนกัน!? ลืมไปหรือไม่ว่ายังมีคนถูกทิ้งไว้กับต้วนหลิง!กลับมาเดี๋ยวนี้ กลับมาเดี๋ยวนี้ กลับมาเดี๋ยวนี้! หลินถิงร่ำร้องในใจแทบจะเป็นคาถาเรียกวิญญาณต้วนหลิงกลับแสดงท่าทีนอบน้อม “ไม่ต้องเกรงใจ เจ้ากับหลิงอวี่สนิทกันถึงขั้นเป็นพี่น้องร่วมผ้า ข้าเป็นพี่รองของนาง ย่อมควรต้อนรับเจ้าอย่างดี เจ้าเข้ามาเพื่ออ่านตำราใช่หรือไม่? ตามสบายเถิด”หลินถิงไม่อยากให้บรรยากาศรอบข้างเงียบเกินไป เพราะความเงียบทำให้อากาศเย็นยะเยือกเข้าไปถึงกระดูกนางจึงเริ่มหาเรื่องชวนคุย“ท่านต้วน เพิ่งกลับมาจากกองกำกับการเหนือหรือ?”“นับว่าใช่”นางนั่งไปไม่นานก็แสร้งลุกขึ้นราวกับจะเลือกหนังสือ เดินไปทางชั้นหนังสือใกล้ประตู“ท่านกำลังสืบเรื่องพวกนักฆ่าที่บุกมาเมื่อคืนหรือ?”เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ใช่ เช่นเดียวกับที่คุณหนูเจ็ดเคยกล่าวไว้ว่า ภายในเจ็ดวันจะมีคนลงมือ เคราะห์ร้ายที่เมื่อคืนหอหวงเหอเกิดเพลิงไหม้ ที่แท้ก็คือแผนลอบสังหารข้า”หลินถิงเพิ่งรู้ว่าคำพูดของตนแม่นยำขนาดนั้น“แม้จะเป็นเช่นนั้น ข้าก็ยังมิอาจช่วยอะไรได้อยู่ดี”“เจ้าหมายถึงการฟังเสียงเพื่อตรวจหาสายลับในองครักษ์เสื้อแพรใช่หรือไม่? ข้าได้ตัวคนผู้นั้นแล้ว”เขาผลักหน้าต่างที่เปิดครึ่งไว้ให้กว้างขึ้น เผยให้เห็นสวนด้านหลังชัดเจน นกตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้
