เงินเข้มขององครักษ์เสื้อแพร เดินแถวแน่นมาดุจสายธารแห่งความตาย กลิ่นอายอาวุธกระทบกันดังกังวาน ดาบซิ่วชุนเตาที่ข้างเอวสะท้อนแสงราวจะแทงตาถนนที่ก่อนหน้านั้นแน่นขนัดจึงเปิดทางโดยทันที ปราชาชนล้วนหลีกทางอย่างไม่ต้องมีใครสั่ง แม้จะไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แต่ตราบใดที่เห็นชุดเครื่องแบบขององครักษ์เสื้อแพร และดาบซิ่วชุนเตา ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความตาย ก็นึกถึงคำว่า ‘คุกลับ’ ที่ทำให้ใครต่อใครหนาวสะท้านหัวหน้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพรตรงมายังต้วนหลิง คุกเข่าคารวะ “ใต้เท้า ข้าน้อยทำตามคำสั่ง ทหารที่ซุ่มอยู่รอบหอหวงเหอสามารถจับตัวผู้ลอบสังหารได้ทั้งหมด เพียงแต่……”ต้วนหลิงเอ่ยเรียบๆ “เพียงแต่อะไร?”หัวหน้าหน่วยยังคงคุกเข่าอยู่ “เพียงแต่……ผู้ต้องหาทุกคนมีพิษอยู่ในปาก เมื่อถูกจับได้ก็ล้วนกัดลิ้นปลิดชีพตนเองขอรับ”ต้วนหลิงก้าวช้าๆ ไปสองก้าว ยกมือขึ้นชักดาบซิ่วชุนเตาจากเอวหัวหน้าหน่วยออกมาอย่างง่ายดาย ใบมีดวาววับเย็นเฉียบประหนึ่งน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์เหงื่อเย็นไหลอาบข้างแก้มของหัวหน้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพร เขารีบเอ่ย “แต่ยังมีผู้รอดชีวิตอยู่อีกหนึ่งคนขอรับ!”ต้วนหลิงลูบนิ้วเรียวผ่านคมดาบ ทว่าปลายนิ้วยังเรียบเนียนไร้แผล ก่อนเสียบดาบกลับคืนฝัก ดวงหน้ายังคงมีรอยยิ้มที่มุมปาก “ในเมื่อเช่นนั้น จะรออันใดอีก……พาข้าไปพบเขาเถิด”“ขอรับ” หัวหน้าหน่วยลังเลเล็กน้อย “ใต้เท้า ข้าน้อยยังมีเรื่องจะรายงาน”“ว่ามา”“ขณะจับกุมเหล่าคนร
