หรือ?”หลินถิงยังมัวเสียดายที่จูบไม่ครบสามสิบลมหายใจจนใจลอย“ใช่แล้ว ข้าพาท่านลงมาไม่ไหว จำต้องหาวิธีอื่น หอหวงเหอผ้าไหมดีจริง ข้ากับท่านสองคนยังดึงไม่ขาด”เขาเงยหน้าขึ้นถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ขณะนั้นสถานการณ์ฉุกเฉิน หากช้าไปแม้แต่นิดเดียวอาจถูกเผาตายได้ข้าตอนนั้นสำหรับเจ้าก็เป็นเพียงตัวถ่วง ไยเจ้าไม่ทิ้งข้าแล้วหนีไปเสียคนเดียว?”คำถามนี้นางต้องคิดให้รอบคอบก่อนตอบ นางคือใคร? ต้องตอบให้คล่องปากงดงาม หลินถิงพูดไหลลื่น“ไม่ว่าจะอย่างไร ท่านก็ยังเป็นคนคนหนึ่ง ข้าจะใจดำปล่อยท่านไว้ได้อย่างไรเล่า ต้องพยายามช่วยท่านให้สุดกำลัง”ต้วนหลิงจ้องหน้านางครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา “คุณหนูเจ็ด เจ้าเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากทีเดียว”เมื่อก่อนนางหาทางฆ่าเขาให้ตาย แต่ตอนนี้กลับพูดว่าช่วยเขาสุดกำลังไม่ยอมทิ้งเขาไป หลินถิงรีบเบี่ยงประเด็น“สมองเปิดแล้วกระมัง……รีบออกไปก่อนเถิด หลิงอวิ๋นกับคุณชายเซี่ยคงยังไม่รู้ว่าเราหนีออกมาได้ คงนึกว่าเรายังติดอยู่ในหอหวงเหอ”ต้วนหลิงพยักหน้าเบาๆ หลินถิงมองเขาแล้วถาม“ท่านฟื้นแล้วจริงหรือ? ยังรู้สึกไม่สบายอยู่หรือไม่? ให้ข้าพยุงท่านไหม?”“ไม่ต้องลำบาก ข้าเดินได้เอง ขอบใจเจ้ามากคืนนี้ หากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าอาจจะถูกไฟคลอกตายเสียแล้ว”หลินถิงยิ้มเจื่อน แต่ปากไม่หยุด “ท่านต้วนกล่าวเกินไปแล้ว แม้ไม่มีข้า ท่านก็เป็นผู้มีบุญญาธิการ ย่อมแคล้วคลาดปลอดภัยเป็นแน่แท้”หากเขายินดี ‘ตอบแทนเล็กๆ น้อ
