าเทศกาลกวนเหลียนจะเกิดหายนะ?” หลายเสียงร่ำลือเถาจูร้องไห้ฟูมฟาย หากมิใช่เพราะจื่อหลานยืนขวางหน้าไว้ เกรงว่านางคงวิ่งเข้าไปในกองเพลิงแล้ว“คุณหนูเจ็ด บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าวไม่ควรทิ้งท่านไว้!”ต้วนซินหนิงก็น้ำตาไหลพราก ผ้าเช็ดหน้าชื้นจนแทบบิดได้“เล่ออวิ๋น… ท่านพี่รอง…”เซี่ยจื่อม่อจับมือนางแน่นยิ่งนัก กลัวว่านางจะพลั้งเผลอวิ่งเข้าไป“พี่ชายของเจ้าฝีมือสูง ย่อมไม่เป็นอันใดแน่นอน เชื่อข้าเถิด…”ต้วนซินหนิงน้ำตานองไม่ขาดสาย เขาเห็นนางสะอื้นไม่หยุด จึงปลอบใจต่อ“คุณหนูเจ็ดก็ต้องปลอดภัย อาจจะหนีออกจากหอหวงเหอได้แล้วก็เป็นได้”“อย่ากลัวเลย” เขาใช้ผ้าเช็ดหน้านุ่มซับน้ำตานางด้วยความห่วงใย“ฝีมือสูงแล้วอย่างไร… พี่รองของข้า เขา… ท่านไม่รู้หรอก” นางเอ่ยเสียงเครือ ก่อนจะหยุดประโยคไว้แม้นเซี่ยจื่อม่อจะไม่รู้ แต่นางรู้ดี ตั้งแต่ยังเยาว์ พี่ชายของนางเคยประสบอัคคีภัยครั้งร้ายแรง เหตุการณ์นั้นทิ้งร่องรอยไว้ในใจลึกนัก เมื่อใดที่อยู่ในกองเพลิงก็มักจะมีอาการวิงเวียนแทบไม่อาจดูแลตัวเองได้แม้นเรื่องนี้ไม่ค่อยมีผู้ใดล่วงรู้ และนางเองก็มิเคยเอ่ยออกมา แต่ก็ไม่เคยลืมเลยสักครา ตอนนี้ไม่เห็นพี่รองออกมานางใจสั่นไม่เป็นสุข นอกจากนี้ยังมีหลินถิง ตอนนี้ไม่รู้เป็นตายร้ายดี ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกผิด เมื่อครู่ไฟกำลังโหมกระหน่ำ หลินถิงยังอยู่ด้านใน ขณะนางเองกลับถูกอุ้มออกมาเสียแล้วเซี่ยจื่อม่อเห็นนางเจ็บปวดจนแทบกลั้นใจ จึงพูดอย
