่างตัดสินใจ “เช่นนั้นข้าจะเข้าไปเอง เจ้ารออยู่ที่นี่เถิด”ต้วนซินหนิงคว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่น “คุณชายเซี่ย…”“ข้ามีวิชาตัวเบา ย่อมเข้าออกได้อย่างปลอดภัย เจ้าจงเชื่อข้า”หลินถิงเพิ่งเดินมาถึงพอดี เห็นทั้งสองคนกำลังยื้อกันอยู่ และเห็นว่าเซี่ยจื่อม่อทำท่าจะวิ่งเข้าไปในกองเพลิง จึงรีบตะโกน“คุณชายเซี่ย อย่าเข้าไปเลย! ข้ากับท่านต้วนออกมาแล้ว!”เซี่ยจื่อม่อหยุดฝีเท้า ราวกับได้รับข่าวสวรรค์“คุณหนูเจ็ด? ท่านต้วน?!”ต้วนซินหนิงรีบวิ่งเข้ามากุมมือหลินถิง มือที่เย็นเฉียบจากความกลัวและน้ำตายังไม่ทันแห้ง“เล่ออวิ๋น… พี่รอง… พวกท่าน… พวกท่านบาดเจ็บหรือไม่?”หลินถิงหมุนตัวรอบหนึ่ง ยิ้มปลอบ “เปล่าเลย พวกเราสบายดี ไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย”…ยกเว้นนางจะนับตอนจุมพิตเขา แล้วเขาลืมตาตื่นขึ้นมา… จนใจสั่นจนแทบตายณ ขณะนั้น นางนึกถึงความตายพันแบบ ทั้งถูกแทง ตกตึก ถูกวางยา……จนแม้แต่คิดว่าจะฝังศพตนเองตรงไหนดีนางก็คิดไว้แล้ว แต่นางยังไม่อยากตาย นางจึงพูดกลบเกลื่อนทุกอย่างออกไปทั้งหมดด้วยคำลวงอย่างแนบเนียนโชคดีนัก จินอันไจ้โผล่มาเสียก่อน ไม่รู้ว่าเพราะเขาปรากฏตัวหรือเพราะต้วนหลิงไม่คิดฆ่านางตั้งแต่ต้น แต่ถึงอย่างไรนางก็รอดมาได้นางเหลือบมองต้วนหลิงแวบหนึ่ง เขายืนนิ่งมองหอหวงเหอที่ไฟโหมกระหน่ำอยู่ ใบหน้าสงบ ราวกับมิได้ใส่ใจเรื่องจุมพิตนั้นเลยแม้แต่น้อย หรืออาจจะเชื่อคำพูดนางว่า “เป็นการช่วยชีวิต”แม้เป็นเช่นนั้น หลินถิงก็ไม่กล้
