นที่สลักอยู่บนรถม้าอย่างลวกๆ “อนุเสิ่นเจ้าคะ”อนุเสิ่นเข้าใจว่าหลินถิงยินยอมแล้ว รีบคว้ามืออ้วนตุ้ยนุ้ยของซานเกอเอ๋อร์แล้วจูงเข้าไปที่รถม้า เถาจูผู้เป็นสาวใช้ออกอาการร้อนใจ “คุณหนูเจ็ด!”แต่ยังไม่ทันที่อนุเสิ่นยกม่านขึ้น หลินถิงกลับคว้ามือนางไว้ ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ซานเกอเอ๋อร์รีบนัก ข้าก็รีบเช่นกันท่านก็พูดเองมิใช่หรือว่าเป็นเพราะเขาตื่นสาย เช่นนั้นจะไปโทษผู้ใดได้เล่า”อนุเสิ่นไม่คิดว่านางจะปฏิเสธ รีบกล่าวว่า “สหายร่วมสำนักของเขาต่างก็กำลังรออยู่……”หลินถิงปล่อยมือนาง จากนั้นเหยียบแท่นขึ้นรถม้าไปอย่างสง่างาม “ข้ารู้ แต่คุณหนูสามสกุลต้วนก็กำลังรอข้าอยู่เถาจู เจ้ายังไม่ขึ้นมาอีกหรือ ปล่อยให้คุณหนูสามรอนานจะไม่ดีเอา”อนุเสิ่นยังไม่ยอมถอย แต่หลินซูกลับดึงแขนมารดาไว้ พูดเบาๆ ว่า “ท่านแม่เจ้าคะ ระเบียบในจวนเราก็มีกำหนดไว้ชัดเจน ว่าหากต้องการใช้รถม้า ต้องแจ้งไว้ล่วงหน้าตั้งแต่คืนก่อน ซานเกอเอ๋อร์จะมาแย่งรถม้าของพี่เจ็ดได้อย่างไรกันเจ้าคะ”เมื่อเห็นหลินถิงลดม่านรถม้าลงและรถม้ากำลังเคลื่อนไป อนุเสิ่นถึงกับโกรธจนหน้าดำหน้าแดงนางเอานิ้วจิ้มหน้าผากหลินซูแล้วด่า “เจ้ามันไม่มีความเจียมตัวกลัวนางไปไย” ว่าแล้วก็คว้ามือซานเกอเอ๋อร์กลับเข้าเรือน สั่งบ่าวไพร่อย่างหัวเสียให้รีบไปเช่ารถม้ามาให้เร็วที่สุดหลินซูถูกมารดาต่อว่า ก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาน้ำตาคลอ ไม่กล้าตอบโต้แม้แต่น้อยด้านหลินถิงที่เอนตัวพิงอยู่ในรถม้า
