ม่อยากไป เพราะเกรงว่าความลับจะรั่วไหลนางมีเรื่องต้องปิดบังมากเกินไป-ทั้งจดหมายสารภาพรัก ทั้งคำพูดต่อหน้าคนหมู่มาก ขณะที่หลินถิงกำลังจะเปลี่ยนเรื่อง ถามเถาจูว่าอยากกินอะไร เสียงอันน่าชิงชังของระบบก็พลันดังขึ้นในหัวอีกครั้ง[ภารกิจนางร้ายถูกกระตุ้น: โปรดกอดต้วนหลิงภายในแปดวัน]ระบบนี้ช่างประหยัดคำพูดเสียจริง ภารกิจแบบนี้ยังจะมีอีกกี่ข้อกันนะ? การได้เกิดใหม่ช่างยากเย็นนัก หลินถิงฟุบหน้าลงบนโต๊ะ ถอนหายใจแล้วว่า “เถาจู ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าจะไป ข้าอยู่มาตั้งนานยังไม่เคยขี่ม้าเลยสักครั้ง”นางเปลี่ยนใจเร็วเกินไป เถาจูถึงกับตามไม่ทัน “คุณหนูไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ บ่าวจะกลับไปที่จวนแล้วเขียนตอบคุณหนูสามให้……หา? คุณหนูจะไปจริงหรือเจ้าคะ?”***ม้าศึกพุ่งทะยาน เสียงร้องพร้อมเสียงเกือกเหล็กกระทบพื้นดังก้องไปทั่วท้องฟ้า พาให้ฝุ่นทรายปลิวฟุ้ง ขณะเดียวกันก็ยังมีม้าบางตัวเล็มหญ้าอยู่ในคอกอย่างสงบ ราวกับโลกนี้ยังคงร่มเย็นหลินถิงมาถึงทุ่งม้าตามนัด ลงจากรถม้าก็พบภาพม้าแข่งกำลังวิ่งผ่านสายตา ผู้ที่ควบม้านั้นสวมชุดขี่ม้าแขนแคบปลายขากางเกงสอดเข้าในรองเท้าหนังสีดำ ยิ่งขับให้ขาของเขาดูยาวยิ่งขึ้น สายตานางเลื่อนขึ้นจากปลายเท้า ใบหน้าของต้วนหลิงซึ่งนับว่าไม่คุ้นชินนัก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับนางเขามีอากัปกิริยาเรียบร้อยอ่อนโยนแต่กำเนิด ถึงแม้จะสวมชุดนักรบ ทว่าดูแล้วกลับไม่เหมือนแม่ทัพ แต่คล้ายอ๋องผู้ติดตามกอ
