ระตูข้างเพียงผลักเบาๆ ก็เปิดออก หลินถิงยื่นศีรษะเข้าไปดูว่ามีใครอยู่หรือไม่ ก่อนจะย่องเข้าไปอย่างแผ่วเบา ปิดประตูอย่างเงียบงัน แล้วดึงโซ่ที่คล้องอยู่ข้างลูกบิดขึ้นมาล็อกไว้อีกครั้งเมื่อกลับถึงเรือน “ถิงหลิง” นางรีบวิ่งเข้าห้อง“เถาจู ข้าซื้อถังหูลู่มาให้เจ้า กลิ่นหอมหวาน น่าจะอร่อยอยู่ เจ้าก็ชอบกินไม่ใช่หรือ…”เสียงของนางหยุดชะงักลงในทันที ภายในห้องไม่ได้มีเพียงเถาจูคนเดียว หากยังมีหลินซู น้องสาวต่างมารดาคนที่แปดของนางอยู่ด้วย เดิมหลินซูนั่งอยู่ พอเห็นหลินถิงก็ลุกขึ้น กล่าวด้วยเสียงอ่อนหวาน “พี่เจ็ดกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”สายตาของหลินถิงกวาดผ่านร่างของหลินซู นางมักจะเคร่งครัดต่อกฎระเบียบของสกุลหลิน ไม่ค่อยออกนอกจวนใบหน้าแต่งแต้มเพียงบางเบาในค่ำคืนนี้ แต่ยังคงมองเห็นได้ว่าบรรจงแต่งมาอย่างดี จมูกงามเรียว ริมฝีปากแดงนวลดวงตาชวนหลงใหล แก้มทั้งสองแต่งแต้มด้วยสีชาดอย่างพอดีเถาจูส่งสายตาให้นางอย่างเร่งร้อน บอกให้นางรู้ว่าหลินซูมารอนานแล้ว หลินถิงเลิกคิ้ว ยื่นถังหูลู่ให้เถาจู แล้วลากเก้าอี้มานั่งลง แสดงท่าทีเปิดเผยยิ่ง “น้องแปดอย่าถือตัวนัก นั่งลงสิ”หลินซูจึงนั่งลงอีกครั้ง แล้วยกน้ำชาถ้วยหนึ่งมาให้ “เหตุใดพี่เจ็ดกลับมาดึกถึงเพียงนี้ หากบิดากับฮูหยินรู้เข้าเกรงว่าจะเป็นห่วงเจ้าค่ะ”“ข้าไม่พูด เจ้าไม่พูด พวกเขาก็ไม่รู้มิใช่หรือ?”“เจ้าค่ะ พี่เจ็ดกล่าวถูกแล้ว” หลินซูจับน้ำเสียงนางได้ว่ามีนัยแฝงอยู่
