จึงเอ่ยตอบด้วยท่าทีอ่อนน้อมยิ่งหลินถิงไม่พูดวกวนอ้อมค้อม “เจ้ามาหาข้ามีเรื่องใด?”หลินซูพลันคุกเข่าลง คว้ามือนางไว้ ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า เสียงแหบพร่า “พี่เจ็ด ข้าขอร้องท่าน ได้โปรดช่วยข้าด้วยเถิด”เถาจูรีบก้าวเข้ามาจะประคองนางขึ้น “มิอาจให้เป็นเช่นนี้ได้ คุณหนูแปดโปรดลุกขึ้นเถิด เสี่ยวเหลียน เจ้ายังจะนิ่งอยู่ใย รีบมาช่วยพยุงคุณหนูของเจ้า!”ใครจะคิดว่าแม้แต่เสี่ยวเหลียนก็พลันคุกเข่าลงด้วย “หวังว่าคุณหนูเจ็ดจะเมตตาช่วยเหลือคุณหนูของบ่าวด้วยเถิดเจ้าค่ะ”หลินถิงกับหลินซูไม่ค่อยมีความเกี่ยวข้องกันนักเพราะเรื่องของมารดาแท้ของตนคือหลี่ซื่อกับอนุเสิ่น แม้เห็นนางคุกเข่าลงอย่างไม่คาดฝัน ก็ยังมีท่าทีไม่รู้จะทำอย่างไร “เจ้าลุกขึ้นแล้วค่อยว่ามาเถิด ว่าจะให้ข้าช่วยเรื่องใด”หลินซูไม่รู้คิดถึงเรื่องใดเข้าไป น้ำตาไหลพรากจนพูดไม่ออก เซี่ยวเหลียนจึงเป็นฝ่ายเอ่ยแทน “คุณหนูแปดไม่อยากแต่งให้บุตรชายเสนาบดีกรมคลังเจ้าค่ะ”บุตรชายเสนาบดีกรมคลังเป็นผู้เกียจคร้าน ไร้คุณธรรม สมคำล่ำลือว่าเป็นคุณชายเหลวไหล อนุเสิ่นกลับกล่าวว่าชายใดในใต้หล้าเล่าจะไม่เจ้าชู้? เมื่อยังเยาว์วัย ย่อมหลงระเริงไปกับสุรานารี แต่หากแต่งงานแล้วก็ย่อมรู้จักวางตัวหันมาทุ่มเทให้ครอบครัวที่จริงแล้ว นางก็แค่หมายตาฐานะของฝ่ายชายว่าเป็นบุตรชายเสนาบดีกรมคลัง จึงดันทุรังจะกำหนดงานหมั้นนี้ให้หลินซู หลินถิงนั่งเงียบฟังเซี่ยวเหลียนเล่าเรื่องตั้งแต่ต
