งสาวที่ชื่อหลินถิงก็ก่นด่าระบบที่สิงอยู่ในร่าง สาปแช่งบรรพบุรุษทั้งสิบแปดรุ่นของมัน หลังจากนั้นก็นั่งเหม่อครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาวอย่างจนปัญญาภารกิจที่ต้องจับมือกับต้วนหลิงนั้น…ยากเยี่ยงปีนฟ้า!ประการแรก เขาเป็นองครักษ์เสื้อแพรอันชำนาญการ ผ่านการฝึกมาอย่างเข้มงวด จะเข้าใกล้ตัวเขาได้ง่ายๆ นั้นเป็นไปไม่ได้ หากทำแบบคราวก่อนที่ใช้ผ้าคลุมหน้าบุกเข้าไปตรงๆ เกรงว่าไม่ทันได้จับมือ ก็ถูกสังหารเสียก่อนเพราะฉะนั้นการจะ “จับมือ” ต้องกระทำโดยไม่ปิดบังฐานะจริง หาไม่แล้วจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นนักฆ่า ผลเสียมากกว่าผลดีวิธีที่ปลอดภัยคือ…ต้องแสร้งทำเป็นบังเอิญแตะมือเขาให้แนบเนียนที่สุด…หลินถิงครุ่นคิดถึงวิธีที่พอเป็นไปได้แล้วเงยหน้ามองผ่านช่องว่างของฉากกั้น หวังจะมองหาต้วนหลิง แต่ที่นั่งของเขานั้นกลับว่างเปล่าเสียแล้ว ไม่รู้ว่าเขาหายตัวไปตั้งแต่เมื่อใด…เอาเถิด เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องเร่งร้อนนักต้วนหลิงเป็นบุรุษมากเล่ห์ใกล้เคียงกับปีศาจ หากทำอะไรผลีผลาม อาจก่อให้เกิดความสงสัย ถ้าเขาเกิดระแวงขึ้นมาแม้เพียงน้อยนิด นางจะยิ่งลงมือยากขึ้นอีก ไม่คุ้มเสี่ยงยิ่งไปกว่านั้น นางยังมีอีกภารกิจหนึ่งเร่งด่วนที่ต้องทำให้สำเร็จภายในสามวัน-งานตามหาผู้คน หากล่าช้าอาจพลาดโอกาสได้เงินก้อนงาม ซึ่งนางก็ให้ความสำคัญไม่น้อยไปกว่าภารกิจหลักเมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงช่วงท้ายของงานเลี้ยง หลินถิงจึงลุกขึ้นกล่าวลาต้วนซินหนิงด้วยเหตุผลว่า
