บตาโต ขันทีก่วนที่เดินตามหลังมาติดๆ ร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น“กงกง ท่านดูสิ ข้าน้อยไม่เคยเห็นทองมากมายเช่นนี้มาก่อน”“จุ๊ๆ เจ้าอย่าเอะอะไป หน้าที่ของเราคือต้องช่วยกันดูการนับมิให้ขาดไปแม้สักตำลึงไม่งั้นหัวขาดแน่” อู๋กงกงรีบหันไปเตือนสติขันทีทั้งสองที่เดินตามหลังตนเอง“ขันทีก่วน ข้าเองก็ตื่นเต้นเหมือนกันช่วยหยิกข้าที”“เร็วเข้า! ขันทีเซิ่งกับขันทีก่วน พวกเจ้าทำหน้าที่บันทึกจำนวน เรื่องนับให้องครักษ์ทำก็พอแล้ว”อู๋กงกงทำหน้าปุเลี่ยนๆ ก่อนขออนุญาตออกไปเข้าห้องน ้า “ขะ ข้าเห็นทองมากมายจึงรู้สึกตื่นเต้นพะยะค่ะ ขออนุญาตไปห้องน ้าสักครู่”เมื่อเห็นว่าอู๋กงกงคงจะตื่นเต้นจริงดังว่าท่านอ๋องเก้าจึงพยักหน้าอนุญาต ยามนี้ในท้องพระโรงมีเพียงเหล่าองครักษ์เสื้อแพรและขันทีทั้งสามเท่านั้นเพื่อป้องกันมิให้เกิดปัญหากับท้องที่จะนำเข้าเก็บในท้องพระคลังชินอ๋องออกเดินทางอย่างเร่งรีบครั้นใกล้ค ่าก็ไปถึงอำเภอเฉิน ฮ่องเต้กับเหล่าองครักษ์และทหาร ขบวนทหารม้าที่เดินทางมาจากเมืองหลวงรอบแรกดูเอิกเกริกมากอยู่แล้ว รอบที่สองมีถึงห้าร้อยนายยิ่งสร้างความตื่นตระหนกให้มือปราบท้องถิ่นจนต้องรีบไปรายงานให้ท่านนายอำเภอทราบ ครั้นนายอำเภอเฉินเห็นขบวนทหารม้าเต็มยศมาจากเมืองหลวงมือเท้าก็อ่อนลงในทันใดรีบเดินกุมมือไปคารวะผู้ที่อยู่ในชุดเต็มยศ“ชินอ๋อง ข้าน้อยขออภัยที่ไม่ทราบล่วงหน้าว่าท่านจะมาจึงไม่ได้มาต้อนรับขอรับ”ดวงตาดุคมปลาบของแม่ท
