ัพใหญ่แคว้นหมิงตวัดลงเล็กน้อย “ไม่เป็นไร เปิ่นหวางเองก็มามิได้บอกกล่าวเจ้าเหมือนกัน ถือเสียว่าไม่เคยเห็นข้ากับกองทหารนี้ก็แล้วกัน”นายอำเภอเฉินรีบผงกศีรษะรับโดยเร็ว ท่านอ๋องสั่งเพียงเท่านั้นแล้วก็ชักบังเหียนม้าไปโดยมิได้หันมาสนใจนายอำเภอเฉินอีก กองกำลังทหารม้าทั้งหมดตรงไปล้อมวัดพระโพธิสัตว์เอาไว้ ส่วนชินอ๋องลงจากม้าสาวเท้าเร็วเข้าไปข้างใน“ฝ่าบาท กระหม่อมมาช้าแล้ว”ฮ่องเต้หมิงทอดพระเนตรเห็นพระอนุชานั่งคุกเข่าตามธรรมเนียมก็รีบลุกไปประคองให้ลุกขึ้น “ช้าที่ไหนกัน? เจ้าส่งคนมาเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้มากเลยทีเดียวประเดี๋ยวก็ได้ลำเลียงรอบสองไปส่งที่วังหลวง”“หม่อมฉันให้อ๋องเก้ากับพราชายารอรับและนับเข้าคลังหลวงแล้วพะยะค่ะ”“ดี! ข้าคิดไว้แล้วว่าเจ้าต้องจัดการทุกอย่างได้ราบรื่น”“เป็นเพราะพระบารมี”“ฮ่าๆ ระหว่างที่ข้าไม่อยู่นี่เจ้าไปหัดคำพูดประจบประแจงพวกนี้มาหรือไร?” น ้าเสียงสัพยอกของพระเชษฐาทำเอาชินอ๋องเงยพระพักตร์ทอดพระเนตรนิ่ง“ฝ่าบาทอารมณ์ดีเช่นนี้มีเรื่องดีๆ ที่ยังไม่บอกหม่อมฉันใช่หรือไม่?”“อืม…ฮองเฮาของข้ามีมังกรน้อยตั้งสามอยู่ในครรภ์ เจ้าว่าเรื่องนี้ดีเพียงใด?” หมิงเฟยหลงหันพระพักตร์ไปทรงยิ้มให้หงซือซือที่นั่งเอกเขนกอยู่ไม่ไกลนัก “ฮองเฮาทรงพระครรภ์เช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องดีต่อแผ่นดินยิ่งนักพะยะค่ะ หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาทด้วย” ชินอ๋องรู้สึกโล่งพระทัย คราวนี้คงไม่มีแรงกดดันให้ตนไปรับช่วงรา
