ะยะค่ะ”ฮ่องเต้โจวเฟิงลุกขึ้นเดินไปมาอย่างใช้ความคิด“เรื่องนี้เห็นทีข้าจะต้องไปกดดันเสด็จแม่เสียหน่อย ไม่แน่นักว่านางอาจจะรู้วิธีการติดต่อนักฆ่าเหล่านี้ของ ฝูจินหรง”ราชครูหมิงเห็นด้วยเพราะฮองไทเฮาแม้จะยอมวางมือแต่ก็ยังมิได้คายความลับใดในระหว่างผู้สมรู้ร่วมคิดออกมา“ฝ่าบาท หม่อมฉันจะมอบสุราคายความจริงให้พระองค์สักกาเพื่อให้สอบถามฮองไทเฮาได้ง่ายขึ้นพะยะค่ะ”“ดี! กุนซือหง ข้าจะได้รู้ความจริงเสียที”หงซือซือไม่ยอมบอกฮ่องเต้โจวเฟิงว่านางมียาคายความจริงแต่แอบกลับไปเรือนรับรองแล้วนำสุราเลิศรสเทใส่ขวดเหล้าเล็กก่อนจะหย่อนยาคายความจริงลงไปเขย่าให้เข้ากัน ปิดจุกแล้วนำกลับมาถวายฮ่องเต้โจวเฟิง“ยาออกฤทธิ์ในเวลาเพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้นหากนางเริ่มดื่มเข้าไปแล้วมีอาการเหม่อลอยให้ฝ่าบาทรีบสอบถามพะยะค่ะ”“ได้! ข้าจะจดจำเอาไว้”พระสนมเฉียงเจียวมิ่งรีบเข้ามารับเอาสุราจากกุนซือหง “ข้าจะช่วยฝ่าบาททำให้สำเร็จ ขอให้ท่านกุนซือโปรดวางใจ”ฮ่องเต้โจวเฟิงกับเฉียงเฟยทำทีไปเข้าเสวยพระกระยาหารค ่ากับฮองไทเฮา พระนางเห็นฮ่องเต้คล้ายมาเพื่อประจบประแจงก็ดีพระทัย หลังจากการวางมือจากความวุ่นวายในวังหลวงเหล่าขุนนางก็ไม่ค่อยมาเยือนตำหนักของพระนางอีก หากฮ่องเต้เสด็จมาเรื่อยๆ ก็จะสร้างความเกรงใจให้แก่เหล่าขุนนางอยู่ไม่น้อย“เสด็จแม่ หม่อมฉันมีสุราอยู่กาหนึ่งอยากให้เสด็จแม่ลองชิม นี่เป็นสุราส่งมาใหม่จากแคว้นหมิงพะยะค่ะ”แม้สถานะของแ
