น้าหนานักไม่คิดจะปกปิดเรื่องเช่นนี้แม้แต่น้อย“แต่เราควรมีคนไปติดตามเสี่ยวถางอย่างใกล้ชิดเพราะนางมีโอกาสจะได้พบนายท่านมากกว่าชิงฉู่”“กุนซือหงกล่าวถูกแล้ว” ราชครูหนุ่มพยักหน้า“เช่นนั้นให้ข้าแปลงเป็นพ่อค้าไปดูลาดเลาหน้าจวน” นางยังคงไม่ยอมแพ้“ได้ แต่ให้คนติดตามไปอีกห้าคนซ่อนตัวอยู่แถวนั้น”เสี่ยวถางถูกรมยานอนหลับมารู้ตัวอีกทีก็ฟื้นอยู่บนเตียงในห้องเล็กแห่งหนึ่ง ถูกมัดมือมัดเท้ากับมุมเตียงทั้งสี่ด้าน มีคนเฝ้าทั้งในห้องและหน้าห้องเป็นเพราะกงจั๋วหรานรู้มาว่านางคือนักฆ่าดังนั้นจึงต้องใช้ผู้มีวรยุทธ์มาเฝ้า“นางฟื้นแล้ว ไปแจ้งนายท่าน”ก่งจั๋วหรานที่นั่งจิบชารออยู่กับอนุจงเมื่อได้ยินองครักษ์เข้ามารายงานก็รีบมายังเรือนกักขัง เสี่ยวถางมองเห็นบุรุษวัยกลางคนใบหน้าแหลมก็รู้สึกไม่ไว้วางใจ“ท่านคือนายท่านใช่หรือไม่?”ใต้เท้าก่งหัวเราะร่วน “หากข้าบอกว่าใช่ เจ้ายังจะรับใช้ข้าอยู่หรือไม่?”“เช่นนั้นข้าขอดูตราสั่งการ”กงจั๋วหรานผงะ นายท่านผู้นี้ทำการรอบคอบนักแม้จะมิได้เปิดเผยใบหน้าแต่ก็มิได้สั่งการส่งเดช เขาระวังการแอบอ้างโดยการใช้ตราสั่งการทุกครั้ง“หึ! แน่นอนว่าข้าย่อมไม่มี”“แค่ดูข้าก็รู้แล้วว่าท่านเพียงแค่คนที่คิดจะแอบอ้าง” เสี่ยวถางเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ “ท่านเป็นผู้ใดกันแน่?”“เจ้ากรมกลาโหม ก่งจั๋วหราน”นางเลิกคิ้วทำตาโต “เป็นท่านนี่เอง….”“นายท่านของเจ้าเคยสั่งฆ่าข้าหรือไม่?”“ข้าไม่รู้เพราะท่านไม่อยู่ในขอบข่ายหน้
