้หรอกหรือ?“ดีที่ยามนี้ยังไม่มีผู้ใดรู้ว่าตรากระเรียนทองคำหายไป ไม่เช่นนั้นเกิดความโกลาหลขึ้นในราชสำนักเป็นแน่ พวกเจ้าเองก็คอยจับตามองช่วยข้าให้ดี”‘ตรากระเรียนทองคำหายไป แย่แล้ว! ต้องรีบหา’หงซือซือตกใจยิ่งกว่าฮ่องเต้ นางรอนแรมมาตั้งไกลเพื่อขโมยตรากระเรียนทองคำ ทว่าฮ่องเต้กลับเอ่ยเองว่าหาย….ใครกัน? คนที่ต้องการตรากระเรียนทองคำ!นางมองหน้าเฉียงเจียวมิ่ง หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับคดีของเฉียงหยางจง?หงซือซืออดใจรอจนถึงยามกลับห้องพักด้านหลังตำหนัก นางกับเฉียงเจียวมิ่งนอนห้องเดียวกัน เมื่อสบโอกาสก็รีบจู่โจมถามทันที“เจ้าคิดว่าผู้ใดเอาตรานั้นไป?”เฉียงเจียวมิ่งส่ายหน้า “อย่าว่าแต่ข้าไม่รู้ ท่านพ่อข้าก็ไม่รู้ เจ้าเห็นอยู่ว่าพ่อข้าเป็นอาลักษณ์ผู้หนึ่งคอยติดตามฝ่าบาทเพื่อบันทึกการสนทนากับเหล่าขุนนางและพระราชดำริ จะไปทันเล่ห์เหลี่ยมของคนพวกนั้นได้อย่างไร? ซ ้าวันที่กล่องมังกรหายท่านพ่อก็อยู่ในตึกเก็บตำรา จะไปรู้ได้อย่างไรว่ากล่องมังกรถูกเก็บซ่อนไว้ที่นั่น”“คนที่เอาตรานี่ไปได้ จะสามารถขึ้นครองราชย์ได้หรือไม่?”“ต้องผ่านความเห็นชอบจากเหล่าขุนนางอยู่ดีเพียงแต่หากไม่มีตราก็จะสั่งการเคลื่อนกำลังกองทหารทั้งแคว้นไม่ได้ จึงจำเป็นต้องมีตราไว้”“ที่แท้ก็เป็นตราควบคุมกองกำลังทหาร”“สามตระกูลที่เป็นผู้นำฝ่ายทหารล้วนยอมรับอำนาจของผู้ถือตรากระเรียนทองคำ หากฮ่องเต้ไม่มีมันก็เหมือนมังกรไร้เขี้ยวเล็บ”หงซือซือพยักหน้า ที่
