สับกระส่าย เมื่อเห็นนางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึงก็ยิ้มแล้ววิ่งเข้าไปอุ้มนางเข้าห้อง“ข้ารอเจ้าตั้งนาน ถ้าหากยังไม่มาอีก ข้าคงต้องบุกเข้าวังแล้ว”พอเขาวางนางลงบนเตียง ใบหน้าของภรรยาก็ยังงอง ้า “ข้าบอกแล้วนี่ว่าจะไปสืบเรื่องสักสองวัน แค่วันเดียวท่านก็รีบให้คนไปตามข้ามาแล้ว ทำเช่นนี้จะตามหาของได้ยังไงกัน?”“ก็เจ้าไปแปลงเป็นสตรีที่โจวเฟิงถูกใจทำไมเล่า?”“ข้าไม่รู้นี่นา เห็นนางท่าทางซื่อๆ น่ารักดี จับนางได้ก่อนก็เลยแปลงเป็นนาง”หมิงเฟยหลงกอดภรรยาทั้งก้มลงจูบแก้มนาง“ข้าทนให้เจ้าเข้าใกล้บุรุษอื่นไม่ได้ นี่หากมันคิดแตะต้องเจ้าข้าคงต้องเข้าไปฆ่ามันแน่ๆ”“ท่านคิดมากเกินไป เขาให้เฉียงเจียวมิ่งอ่านนิยายให้ฟังเท่านั้นเอง”“อ่านนิยาย! เจ้าเด็กนั่นใช้นางกำนัลคนโปรดให้อ่านนิยายให้ฟังหรือ?”“ใช่เจ้าค่ะ เขานอนฟังแล้วก็นอนหลับไปเลย”“อืม…นางกำนัลผู้นี้ช่างน่าสนใจ เห็นทีข้าคงต้องเข้าไปวังหลวงพร้อมกับเจ้าเสียแล้ว” ทันใดหมิงเฟยหลงก็ต้องหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเสียงท้องของนางร้องจ๊อกๆ “เจ้ากำลังท้องคงจะหิวอีกแล้วสินะ”หมิงเฟยหลงรีบเดินไปหน้าห้องเรียกให้บ่าวที่เฝ้าอยู่ไม่ไกลไปเตรียมอาหารอ่อนๆ มาให้นางกินก่อนนอน เขาเดินกลับมาที่เตียงแล้วใช้จมูกดมผมนางไล่ต ่าลงไปถึงหน้าและคอ หงซือซือหัวเราะคิกคัก“ท่านพี่ทำอันใด?”“ข้ากำลังดมกลิ่นพิสูจน์ว่าเจ้าควรจะอาบน ้าหรือไม่?”“ข้าอาบมาแล้วเจ้าค่ะ ช่วงบ่ายรู้สึกเหนียวตัวเลยแอบไปอา
