นี้ไม่ต้องระวังเรื่องของหลวนฮองเฮาอีกต่อไป เขาจะได้มุ่งมั่นมีว่าที่รัชทายาทกับนางด้วยความสบายใจ!“เจ้าไปเข้าเฝ้าฮองไทเฮากับข้าที” สีพระพักตร์ของฮ่องเต้ไม่ค่อยดีนัก“พี่สาม ท่านไม่อยากจะคุยกับฮองไทเฮาเรื่องนี้หรือเจ้าคะ?”“เสด็จแม่ยอมวางมือจากการแย่งชิงอำนาจ ข้าก็พอใจแล้ว หากยังต้องรื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาอีก ข้าก็เกรงว่าท่านจะไม่สบายพระทัย”“แต่นี่เกี่ยวพันกับความปลอดภัยของท่านนะเจ้าคะ?”“อืม…ถึงอย่างไรก็ต้องถาม? อีกอย่างก็เพื่อความกระจ่างในเรื่องของหลวนเป้ยเล่อด้วย” ฮ่องเต้ทรงหันไปจับพระหัตถ์ฮองเฮา “ไปกันเถอะ!”ฮองไทเฮาทรงเห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้ก็ทรงทัก“ฝ่าบาท สีหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้ มีเรื่องจะถามข้าใช่หรือไม่?” เมื่อเห็นฝ่ายถูกทักนิ่งไป พระนางก็สั่งให้ข้ารับใช้ทั้งหมดออกไปรอข้างนอก“ข้าอยากถามเรื่องเสด็จพ่อ”ฮองไทเฮาทรงขมวดพระขนง “เหตุใดฝ่าบาทจึงคิดจะถามข้าเรื่องนี้?”“เพราะมีคนบอกหม่อมฉันว่าเสด็จพ่อถูกวางยาพะยะค่ะ”พระพักตร์ของฮองเฮาซีดเผือด เรื่องนี้ไม่ควรจะมีผู้ใดรู้เห็น การที่หมิงเฟยหลงทรงถามแสดงว่าอาจจะได้พบเบาะแสสำคัญแล้ว!“เจ้าจะขุดเรื่องนี้ขึ้นมาถามอีกทำไมกัน? รู้แล้วได้สิ่งใด? ไม่รู้แล้วได้สิ่งใด?”“จะว่าไปเรื่องนี้เกี่ยวพันกับชีวิตหม่อมฉัน”“เจ้าสงสัยว่าข้าวางยาอดีตฮ่องเต้เช่นนั้นหรือ?”“เสด็จแม่ พระองค์กับหนานกงกงร่วมมือกันวางยาเสด็จพ่อใช่หรือไม่?”ฮองไทเฮาปากคอสั่น “ขะ ข้า มิได้ร่วม
