ราชทาน เขาก็ทำตัวเป็นผู้พิทักษ์มาคอยแฝงกายดูแลนางที่ห้องพัก เขาทำหน้าเคร่งขรึมจนนางเกรงใจยามจะอาบน ้าหรือแต่งกายก็ต้องคอยเตือนให้เขาออกจากห้องนอนนางไปเสียก่อน เมื่อคืนเขาก็ไม่ยอมกลับไปโรงเตี๊ยม นอนเฝ้านางอยู่ที่เก้าอี้มุมห้องจนนางต้องเอาผ้าห่มไปห่มให้ยามดึก“ใต้เท้าหู่ ท่านกลับไปก่อนก็ได้เจ้าค่ะ พี่ชายข้าส่งคนมาคอยเฝ้าข้างนอกแล้ว” สีหน้าของนางแฝงความเกรงใจอย่างยิ่ง หู่ซิ่นสือดูแล้วยิ่งหงุดหงิด“ถึงอย่างไรหากมีคนคิดปองร้ายเจ้าจริง แค่สองคนข้างนอกนั้นคงต้านอันตรายไว้มิได้ สู้ดีข้าคอยดูแลเจ้าอีกคนจะดีกว่า”“ท่านบอกว่าคราวนี้ท่านมากับเจ้านายมิใช่หรือ?ป่านนี้นายท่านคงจะรอท่านอยู่กระมัง?”หู่ซิ่นสือได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ จริงสิ! เขาลืมไปดูแลฮ่องเต้กับฮองเฮาเสียสนิท วันนี้มัวแต่วุ่นวายใจที่มีคุณชายหน้าใหม่สองคนมาขอฟังดนตรีที่นางบรรเลงเขาจึงเดินตามไปนั่งเฝ้านางอยู่ในหอซิงเยว่อยู่ห่างๆรอจนนางเสร็จธุระแล้วก็เดินกลับมานี่“เช่นนั้นข้ากลับไปเรียนนายท่านก่อน คืนนี้ค่อยกลับมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”“มิได้ๆ ข้าเกรงท่านจะลำบาก”“เจ้าอย่ากล่าวเช่นนั้นเลย ความปลอดภัยของเจ้าเป็นสิ่งที่ข้าต้องรับผิดชอบ” เขาเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมก่อนผละจากไปฟั่นชุนหลันหัวเราะเบาๆ “คุณหนู ใต้เท้าหู่มาเฝ้าท่านขนาดนี้คิดว่าเขาทำเพื่อความปลอดภัยท่านจริงๆหรือ?”“เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่อยากให้เขามีความหวัง”“แต่ท่านเองก็ชอบเขามิใช่หรือ?”“ข้ากั
