อนใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในสวน“ฮูหยินเกา! ท่านอยู่หรือไม่?” จูจิ้นติ้งที่เดินนำหน้าเพื่ออารักขารีบร้องเรียกคนในบ้าน สักครู่ปรากฏสตรีแน่งน้อยแต่งกายในชุดสีฟ้างดงามเดินออกมา จูจิ้นติ้งกับหู่ซิ่นสือตะลึงไปชั่วขณะเพราะไม่คิดว่าจะมีสตรีงดงามเช่นนี้ในเรือนหมอยาในชนบท“ท่าน….ท่านอาจารย์” หงซือซือในรูปโฉมของพราชายาหานซู่ลี่ผู้งดงามร้องออกมา นางใช้มือแหวกให้องครักษ์ทั้งสองที่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าหลบไปด้านข้าง แล้วตนเองก็วิ่งเข้าไปจับแขนทั้งสองข้างของสตรีผู้นั้น “ข้าเอง ซือซือของท่าน” นางทำนิ้วมือเป็นสัญลักษณ์ที่รู้กันทั้งสองฝ่าย สีหน้าของสตรีผู้นั้นตื่นเต้นขึ้นทันที“เป็นเจ้าจริงหรือนี่? เหตุใดจึงมาด้วยใบหน้านี้” ฮูหยินเกาพินิจใบหน้างดงามตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน “ว่าแต่ ใบหน้านี้ช่างงดงามล่มเมืองเสียจริง” หงซือซือหันไปสั่งให้องครักษ์ทั้งสองเฝ้าหน้าเรือนอย่างเข้มงวดและคว้ามือของสามีตามอาจารย์เข้าไป ในเรือน หมิงเฟยหลงนึกถึงเรื่องที่หงซือซือเคยเล่าให้เขาฟัง“คารวะท่านอาจารย์”“นี่คือผู้ใดหรือซือซือ?”“เถ้าแก่หลง สามีของข้าเอง” นางยิ้มเขินเมื่อต้องแนะนำผู้ชายข้างๆ ให้อาจารย์ได้รู้จัก “เรื่องนี้มันยาวนัก เอาไว้ข้าเล่าให้ท่านฟังทีหลัง ว่าแต่ท่านเถิดเหตุใดจึงมาที่นี่ได้?”ฮูหยินเกายิ้มน้อยๆ “หลังจากที่ข้าเดินทางไปอยู่เมืองเทียนถังมาพักหนึ่ง อาศัยช่วยรักษาคนอยู่ในค่ายโจร ต่อมาค่ายนั้นถูกเผาทำลายด้วยฝีมือของทางการแ
