้ามาหา“ต่อไปข้าคงต้องโอบกอดเจ้าบ่อยๆ ต่อหน้าพวกเขาขันทีและนางกำนัลผู้นี้หลายคนถูกซื้อตัวไว้แล้วพวกเขาต้องคาบข่าวไปบอกเหล่าสนมของข้าในทันที เจ้าจะพูดหรือทำสิ่งใดต้องระวังให้มาก แม้แต่ในตำหนักของเจ้าเองก็จะชะล่าใจมิได้ นางกำนัลและขันทีนั้นไว้ใจได้ยากยิ่ง”“เจ้าคะ ข้าจะระวัง”ฮ่องเต้ทรงยิ้มกว้าง “ข้าชอบที่เจ้าพูดเช่นนี้กับข้าไม่ต้องใช้ราชาศัพท์วุ่นวาย เราอยู่กันอย่างสามัญในวังหลวงทำให้ข้ารู้สึกสบายใจมาก”“ท่านเป็นฮ่องเต้ หากท่านไม่ถือสา ข้าก็สบายใจที่จะอยู่ที่นี่ช่วยท่าน”“เจ้าเป็นข้อยกเว้นสำหรับข้าอยู่แล้ว” ฮ่องเต้เดินจูงมือนางมาจนถึงหน้าสวนใหญ่ “เจ้าชอบวังเสียนเหลียงหรือไม่? ที่ข้าให้เจ้าอยู่ที่นี่เพราะเป็นตำหนักที่กว้างที่สุด มีสวนสวยงามที่สุด แต่หากเจ้าไม่พอใจจะย้ายไปตำหนักอื่นก็ได้ แต่หากจะสร้างตำหนักใหม่ในยามนี้คงจะไม่ทัน” เขาเอียงหน้ามาหน้าคุย ใบหน้าของนางที่อยู่ใกล้แค่หัวไหล่เบียดชิดนั้นช่างน่าลูบไล้นางแต่งหน้าเบาบางกว่าสตรีวังหลังของเขาทุกคน แต่กลับเนียนใสและงดงามจนดูเจิดจรัส“พี่สาม ที่นี่ใหญ่โตกว้างขวางมากไปเสียด้วยซ ้ายังมีตำหนักที่ใหญ่กว่านี้อีกหรือ?” นางเอียงคอแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา“ไม่มีแล้ว ข้าแค่พูดเผื่อไว้ หากเจ้าไม่พอใจที่นี่ก็ลองไปดูตำหนักอื่นได้”“เสด็จพ่อเพคะ” เสียงเล็กๆ ที่เรียกอยู่ด้านหลังทำให้ทั้งสองชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองพร้อมกันร่างเล็กในอาภรณ์งดงามวิ่งตรงเข
