หยู่อันกลับคืนมาในเมื่อเกิดความสงสัย แน่นอนว่านางต้องตามไปสังเกตและศึกษาดีๆสักรอบฉะนั้นจึงลุกขึ้นแล้วเดินไป แต่แขนกลับถูกมือใหญ่ๆข้างหนึ่งคว้าไว้ เมื่อหันไปมองเป็นเย่แจ๋หยิ่ง เขาไม่ได้มองนาง เวลานี้กำลังถือแก้วเหล้าดื่มจนหมดคนผู้นี้มีดวงตาที่หูหรือ?“ทำไม?” นางไม่เข้าใจ“เจ้าต้องการไปที่ใด?”“ก็ไปเดินเล่นด้านนอก เดี๋ยวก็กลับมา รออยู่ตรงนี้”260
หลังจากพูดเช่นนี้ เย่แจ๋หยิ่งจึงได้ปล่อยนาง แต่กระเทือนถึงจิตใจหานแส หยิบเหล้าไหหนึ่ง วางไปบนโต๊ะ พูดคำที่เด็ดเดี่ยว“เหล้าเข้มๆไหหนึ่ง ใครดื่มไม่หมดผู้นั้นเป็นเด็กอ่อนหัด”เย่หลีเฉินมุมปากกระตุกไหนี้ใหญ่ไปหน่อยหรือไม่? คืนนี้เขายังต้องเลี้ยงฉลองกับบรรดาขุนนางอีก จะเมางอมแงมกลับวังไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ เขาค่อนข้างอยากหนีไปแล้วใครจะรู้……“ปัง” เสียงหนึ่งด้านหน้าของเขาก็ปรากฏเหล้าเข้มๆไหใหญ่ไหหนึ่งที่ยังไม่ได้เปิดผนึก และคนที่เอาเหล้าให้เขา กำลังจ้องเขาอย่างเย็นชา อ๋องเย่ที่ไม่ให้เขาถอยแม้แต่น้อย“เสด็จอา?”เย่แจ๋หยิ่งกล่าว: “ไม่เมาไม่กลับ!”เสด็จอาเปล่งวาจาแล้ว เย่หลีเฉินยังทำอะไรได้อีก? ก็ดื่มสิ! เพียงแค่ดื่มไม่ตายเช่นนั้นก็ดื่มต่อไปลานด้านหน้าจวนอ๋องเย่ฮัวหยู่อันก้มหน้าไตร่ตรองเรื่องจะหาเงินอย่างไร ไม่กี่วันก่อนนางมีการวางแผนเบื้องต้นแล้ว แต่ว่า ชนกับวันจับจ่ายสิ้นปีพอดี ไม่สามารถดำเนินแผนการได้อีกทั้งตอนนี้สถานการณ์เปราะบางไม่รู้ว่าปีหน้าทำการค้าจะทำได
