ากไปโดยเร็ว แต่มองดูขาหมูที่เพิ่งยกมาเมื่อครู่ ควันร้อนระอุขึ้นวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูกของนางอดไม่ไหวจริงๆ นางโหลวเย่วก็กินไปอีกหลายคำกินไปพลางก็ยังระมัดระวังความเคลื่อนไหวของคนฝั่งตรงข้ามไปพลางที่ทำให้นางประหลาดใจก็คือ เดิมทีนางคิดว่าตัวเองกินเร็วพอแล้ว คิดไม่ถึงเทพธิดาที่นั่งอยู่ตรงข้ามนางกินได้รวดเร็วกว่านางเวลานี้!หลานเยาเยาก็ยืนขึ้นอย่างกะทันหัน โหลวเย่วตกใจจนตัวสั่น ยังคิดว่าจะโดนจำได้แล้วกลับคิดไม่ถึง……เทพธิดาหยิบตั๋วเงินใบหนึ่งออกมาวางไว้บนโต๊ะโดยตรง : “เจ้าของแผง เอาขาหมูใส่ห่อให้ข้าอีกสิบสามอัน”“ได้ขอรับ!”เจ้าของแผงขายของวิ่งเข้ามาอย่างดีอกดีใจ มองเห็นตั๋วเงินใบนั้น รีบกล่าวขึ้นอย่างเก้ๆกังทันที : “แม่นาง ท่านมีเศษเหรียญเงินหรือไม่? มูลค่าของตั๋วเงินใบนี้ใหญ่เกินไป ที่ข้านี้หาทอนไม่ได้”201
“หาทอนไม่ได้?” หลานเยาเยามองที่โหลวเย่วแวบหนึ่งอย่างนิ่งเฉย จากนั้นก็พูดอย่างเรียบๆ “ของนางจ่ายพร้อมกับข้าเลย”โหลวเย่วเหลือบมองไปที่นางอย่างประหลาดใจทันที โบกมืออย่างรีบร้อน คิดต้องการปริปากพูด กลับพบว่าคนอื่นเทพธิดานั้นไม่ได้มองดูนางแม้สักน้อย“นี่ นี่……”เจ้าของซุ้มอาหารไม่เข้าใจเหตุผล แต่เขามีมาตรฐานในการทำการค้าเป็นอย่างมาก ดังนั้นเขามองดูเหรียญเงินแล้วกล่าว : “แม้ว่าจะจ่ายเหรียญเงินให้แม่นางผู้นี้ ก็หาทอนไม่ได้เช่นกันขอรับ!”“ไม่เป็นไร ที่เกินไปก็มอบให้เจ้าแล้ว” หายากมากที่หลายเยาเยาจะใ
