วของคนสองสามคนที่นอนหลับพิงกำแพงอยู่“······”พอมาถึงถนนหลัก มันก็เยอะมากจนพูดไม่ออกทั้งสองฝั่งถนนเหมือนนกกำลังพักผ่อนในเวลากลางคืน นอนเป็นแถวๆอยู่สองฝั่งแว็บแรกที่มองท่าทางการแต่งตัว ล้วนเป็นคนในยุทธภพทั้งนั้นหลานเยาเยาทำได้เพียงแค่ย้อนกลับไปทางเดิม1399
ตอนที่มายังกำแพงด้านหลังลาน คนที่ถูกนางเหยียบก่อนหน้าก็ย้ายออกไปโดยอัตโนมัติผ่านไปอีกหนึ่งวันวันนี้เป็นวันประหารหลินเฟยหรัน ที่ลานประหารมีคนมุงดูอยู่รอบๆ ต่างเงยหน้าขึ้นมอง รอดูหลินเฟยหรันถูกตัดหัวเวลาเที่ยงใกล้เข้ามาหลินเฟยหรันสวมชุดนักโทษ นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น ด้านหลังมีป้ายตัวอักษรเขียนว่าตัดผูกอยู่ผ่านไปครู่นึงก็มีเสียงแหลมสูงตะโกนขึ้นมาว่า: “เที่ยงแล้ว”คนประหารก็คือสิงปู้ช่างชู หลังจากที่ได้ยินเสียงก็มองแสงบาดตาของพระอาทิตย์บนฟ้า จากนั้นก็หยิบป้ายลูกศรออกมาจากกระบอกพร้อมกับโยนลงพื้น“เวลาเที่ยงแล้ว ประหาร!”บนเวทีประหาร หลังจากป้ายที่มีตัวอักษรว่าตัดถูกนำออกไป หลินเฟยหรันเงยหน้ามองไปยังผู้คนมุงดูนางมองไปรอบๆ ดูเหมือนจะไม่มีร่างที่นางอยากจะเห็น นํ้าตาจึงไหลออกมาอีกครั้ง สุดท้ายท่ามกลางความพร่ามัว นางก็เหมือนเห็นคนนึงถอดหมวกงอบที่ล้อมไว้ด้วยผ้าดำโปร่งบางออกเป็นเขา!เขามาแล้ว······1400
เขามาดูนางเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว······จากนั้นเพชฌฆาตก็ง้างมีดขึ้น ตัดแยกชิ้นส่วน เลือดพ่นออกมา แล้วก็จบชีวิตของหลินเฟยหรันชายหนุ่มที่ถอดหมวกงอบที่ล้อมไว
