ของข้า เปรียบเสมือนไข่มุกในชีวิตนางกลัวความเจ็บปวดเป็นที่สุด แค่มีรอยฉีกเล็กๆ บนมือ นางก็ร้องไปหลายวันแล้ว1136
แต่กลับไม่คิดว่า หลิงเจียวไปงานวัดอยู่ดีๆ กลับกลับต้องมาถูกตีจนทรมานเจียนตาย ทั่วทั้งร่างมีบาดแผลหลายสิบหลายร้อยแห่ง ตรงไหนก็ลึกจนทำให้คนตกใจ หลิงเจียวจะต้องเจ็บปวดแทบตายไปทั้งชีวิตองค์ชายรัชทายาท ฮือฮือฮือ ข้าน้อยมิอาจทนได้แล้ว! หวังว่าความเจ็บปวดทุกข์ทรมานที่หลิงเจียวได้รับจะต้องย้อนกลับไปหาฆาตกรคนนี้เป็นสองเท่า”ช่างชูฉิน นํ้าตาไหล สีหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชังเมื่อนึกถึงศพของฉินหลิงเจียวที่มีบาดแผลถูกแทงถี่ยิบ เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่ามีดนี้จะสามารถจบเรื่องของหลินเฟยหรันได้“บ้านเมืองและครอบครัวต่างก็มีกฎระเบียบวินัยให้ยึดถือปฏิบัติ ช่างชูฉินก็คือสิงปู้ช่างชู ควรจะต้องเข้าใจกว่าใครๆ ในเรื่องนี้”เย่หลีเฉินมองไปที่ร่างกายของช่างชูฉินที่มีคราบเลือดบนใบหน้า ดวงตาหรี่ลงอย่างอดไม่ได้สิ่งนี้ทำให้ช่างชูฉินควรค่าแก่การเข้าใจว่าฉินหลิงเจียวเกลียดการตายอย่างอนาถของหลินเฟยหรัน แต่ด้วยโทษประหารชีวิตที่ได้ตัดสินไปแล้ว จึงได้ใช้การลงโทษมาแก้แค้นโดยพลการเช่นนี้ มันก็มากเกินไปแล้ว“มานี่หน่อย มาพาตัวฉินหลิงเจียวไป”เขาได้พาหลินเฟยหรันไปคุมขังที่อื่น ไม่ใช่เข้าข้างหลินเฟยหรันแต่รู้ดีว่า เพียงแค่เขาจากไป ช่างชูฉินก็จะต้องทำการทรมานต่อไปถึงตอนนั้น เกรงว่ายังไม่ทันจะถึงวันประหาร คนก็คงจะตายเสียก
