สวมแม้แต่รองเท้า ลุกขึ้นลงจากเตียงด้วยความสงสัย และเดินตามไปอย่างเงียบๆ1115
เดินตามเย่แจ๋หยิ่งกลับไปที่ห้องบรรทมชั่วคราวของเขา เห็นเพียงเขาเดินเข้าไปยังอาคารชั้นใน ขึ้นไปบนเตียง จากนั้นก็หลับตานอนเมื่อเห็นแบบนี้ หลานเยาเยาพูดไม่ออกบอกไม่ถูกในทันทีการละเมอนี้ต้องการที่จะลักพาตัวนางไป แทบจะไม่มีอะไรน่าระทึกเลยหลานเยาเยาเดินมาถึงเตียง มองไปยังเย่แจ๋หยิ่งที่กำลังหายใจอย่างเงียบสงบ ยื่นมือออกไปลูบแก้มของเขาเบาๆใบหน้าที่หล่อเหล่าเช่นนี้ ถ้าไม่สัมผัสให้เพียงพอก็เป็นการเสียเปล่าและก็ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ ขาก็ชา ทั้งตัวของหลานเยาเยาจึงโผล่เข้าหาเย่แจ๋หยิ่ง โชคดีในตอนที่จะชนเข้ากับเย่แจ๋หยิ่งนั้น มือทั้งสองของนางก็คํ้าไว้อย่างแน่นหนาทันที“ฮู้ว……”นางค่อยๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอกขณะที่กำลังจะลุกขึ้น แขนข้างหนึ่งก็โอบรอบเอวของนางเอาไว้ จากนั้นนางก็ถูกดึงตัวให้ล้มลงไปบนเตียง แขนที่โอบเอวของนางนั้นยังไม่ได้ปล่อยออก“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้าตื่นแล้วก็พูดออกมา อย่าแสร้งทำเป็นลิงหลอกเจ้า”“นอนเถอะ! พรุ่งนี้จะทำปลานํ้าแดงให้เจ้ากิน” เย่แจ๋หยิ่งยังไม่ได้ลืมตา แต่เมื่อหลานเยาเยาลูบแก้มของเขาเขาก็ตื่นขึ้นแล้ว“ข้ายังมีธุระ”นางหายไปหายวัน วันนี้เพิ่งได้กลับไปที่ตำหนัก คืนนี้หานแสจะต้องมาอย่างแน่นอน ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะรอนางอยู่ในห้องของนางแล้ว1116
อีกทั้งนางก็มีเรื่องที่จะปรึกษากับหานแสอยู่พอดี“คืนนี้ไม่ต้องไปพบคนอื่นแล้ว
