ล้วหรอกหรือ?นางเห็นโครงกระดูกร่างนั้นด้วยตาตัวเอง หรือว่าจะผิดตัวอย่างนั้นหรือ?แต่ทว่า!เมื่อนางเห็นปฏิกิริยาของบรรดาตาเฒ่าทั้งหลาย นางก็รู้สึกว่าเรื่องต่างๆ ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิดเป็นแน่“เย่นโจกชิงคือใคร? พวกเราไม่รู้จักเขา”“ใช่ ไม่รู้จัก แต่ดูเหมือนจะได้ยินว่าเขาตายแล้วนี่”“เจ้าจะตามหาเขาเรอะ? นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายๆหรอกจะบอกให้! เอามีดเชือดคอตัวเองสักฉั๊วะ เจ้าก็ได้ไปยมโลกเพื่อเจอเขาแล้ว”“ดูจากสภาพแล้ว เจ้าไม่น่าจะกล้าเชือดคอตัวเองหรอก! อย่างไรก็เลิกตามหาไปซะไป๊!”………………….ตาเฒ่าทั้งหลายเริ่มเข้าสู่บรรยากาศผลัดกัน ข้าพูดหนึ่งคำ เจ้าพูดอีกหนึ่งคำหลังจากนั้นพวกเขาก็พูดกันเซ็งแซ่เป็นนกกระจอกแตกรังไม่รู้จบ913
ประสบความสำเร็จในการกวนประสาทราชครูเทียนเวิง ผู้ที่เจอฟ้าผ่าก็ยังไม่สะดุ้งสะเทือนได้จนเขาถึงกับต้องกำหมัดแน่น“พอได้แล้ว!”เสียงโกรธเกรี้ยวดังออกมาปิดปากบรรดาตาเฒ่าเคราขาวทั้งหลายได้สำเร็จ แต่ไม่ใช่ว่าพวกเขากลัว แต่เพราะพวกเขาเหมือนจะสังเกตเห็นตัวเองแล้ว รู้สึกว่าพวกเขาช่างน่าหนวกหูอยู่ไม่น้อยทีเดียว …..“ ไม่พูด ก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่พบเย่นโจกชิง แต่ได้พบพวกเจ้าก็ไม่ต่างกันทหารหน่วยกล้าตายทั้งสี่สิบคนของเฉิงเสี้ยงแห่งราชวงศ์เก่า เมื่อสิบกว่าปีที่ก่อนถูกข้าวางยาพิษตายไปสามสิบกว่าชีวิต ยังเหลือพวกเจ้าไม่กี่คนที่ยังเอ้อระเหยลอยนวลสินะตอนนี้ส่งพวกเจ้าไปร่วมทางตายด้วยเสียเลย ก็ไม่เลวนักหรอก
