อเรียกชื่อออกมา ฮัวหยู่อันไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลานเยาเยารู้อยู่แล้วว่านั่นเป็นกับดัก รู้อยู่แล้วว่าหากไปแล้วก็เท่ากับตายเท่านั้น เหตุใดนางถึงยังจะไปอีก ?” ขอบใจเจ้ายิ่งนัก เสี่ยวฮัวฮัว ยามนี้นํ้าในชนเผ่านั้นลึกยิ่งนัก เจ้าอย่ากระโดดเข้าไปเป็นอันขาด รีบออกเดินทางในยามคํ่าคืนเถิด! ”นางสามารถพูดได้เพียงเท่านี้ สำหรับสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงในชนเผ่า นางเองก็ไม่สามารถรู้ได้ และก็ไม่อยากรู้ด้วย นางแค่เพียงหวังว่าทุกคนที่ห่วงใยนาง จะเป็นอยู่อย่างปลอดภัยเมื่อเห็นหลานเยาเยานิ่งอยู่นาน ฮัวหยู่อันก็ส่ายหน้า นางมองดูห่อสัมภาระที่กลับมาอยู่ในมือของตัวเองแล้ว ก็พลันพูดออกมาอย่างตั้งใจ“เช่นนั้นตายก็ตายเถอะ ข้าจะไปกับท่านด้วย”“เจ้าก็อยากตายงั้นรึ? ”“ข้า ข้าไม่อยาก แต่ข้าไม่อยากเห็นท่านเดินเข้าไปหาความตาย ”ที่จริงแล้วนางกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าเสียมากกว่าแล้วเหล่าผู้อาวุโสของพวกเขา ยังมีเรื่องอะไรมากมายปิดบังนางอีก ? นางก็กลัวที่จะต้องรู้เสียแล้ว !118
” เช่นนั้นก็ดี มีคนเพิ่มมาอีกก็ยิ่งมีกำลังเพิ่มขึ้น ”” ด้วยความที่นางรู้ว่าพูดกับฮัวหยู่อันก็คงไร้ประโยชน์ ดังนั้นหลานเยาเยาจึงไม่ได้กล่าวสิ่งใดมากมายจากนั้น！นางก็รินชาแก้วหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้าของฮัวหยู่อัน” ฟ้าใกล้สว่างแล้ว เวลานี้เป็นช่วงที่ง่วงนอนมากที่สุด ดื่มชาสักแก้วเสียก่อน ช่วยให้การตื่นตัว“อ๋อ！”ฮัวหยู่อันวางห่อสัมภาระใน
