มือลง จากนั้นก็ค่อยๆดื่มชาทีละนิดๆ เพียงครู่เดียวนางก็ล้มลงไปกับนอนกับโต๊ะเมื่อมองดูคนที่สลบไม่ตื่นอย่างฮัวหยู่อัน หลานเยาเยาก็ถอนหายใจออกมาฟอดหนึ่ง“เหตุใดถึงต้องไปหาที่ตายด้วย……”พูดจบ ！นางก็หันไปพูดกับใครอีกคนที่อยู่ตรงหน้าต่าง” เจ้าพานางไปเถอะ ! ออกไปจากชนเผ่า เดี๋ยวฟ้าสว่างแล้วจะสายเกินไป ”หลังจากที่ฮัวหยู่อันเข้ามา นางก็รับรู้ถึงการมาของใครอีกคน คนๆนั้นตามฮัวหยู่อันมา ซึ่งคนที่สามารถอยู่ข้างกายของนางในเวลาเช่นนี้ก็คงมีเพียงเจี่ยนหมิงเท่านั้นคนที่หลบตัวอยู่ด้านนอกหน้าต่างก็ถึงกับตกใจสิ่งที่เขาประหลาดใจก็คือหลานเยาเยานั้นไร้วรยุทธ์ ไม่มีกำลังภายใน แต่สามารถรับรู้ถึงเขาได้ ทั้งยังรู้ตำแหน่งของเขาได้อย่างแม่นยำอีกด้วย119
ในเมื่อไม่มีความจำเป็นที่จะต้องหลบอีกต่อไป เขาจึงก้าวเข้ามาในห้อง“ท่านจะไปหุบเขาจิ้นจริงหรือ？”สิ่งที่พวกนางคุยกันเมื่อสักครู่นี้เขาล้วนได้ยินหมดแล้ว นับตั้งแต่ที่อาฝูและโม่ซางหนีออกไป เหล่าผู้อาวุโสก็แอบทำการเปลี่ยนตัวผู้สังเวย เขาก็ได้เริ่มสงสัยถึงความถูกต้องของการบูชายัญแล้วยิ่งไม่กี่วันมานี้ เขาได้เห็นด้านที่ชั่วร้ายของเหล่าผู้อาวุโส เขาได้เริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดอาฝูและโม่ซางถึงได้หนีไป และคาดว่าเขาคงจะรู้ด้านแท้จริงของเหล่าผู้อาวุโสตั้งนานแล้ว“อืม เพราะจำเป็นต้องไป！”คำตอบของนางนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง“สิ่งที่ท่านตามหาคือดอกกระดูกขาวสินะ？”ได้ยินเช่นนั้น ！ความประหลาด
