”“อาฝูและโม่ซางช่างน่าสงสาร อย่างไรก็ตามพวกเขาก็เป็นเพื่อนรักของคุณหนูไม่คิดว่าจะมาโชคร้าย กลับกลายมาเป็น*เด็กชายเเละเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ไปเสีย แม้จะเห็นหน้ากันเป็นครั้งสุดท้าย คุณหนูก็ไม่ได้เห็น”ทุกๆคนก็ยังคงซุบซิบกันหลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว พลางครุ่นคิดข้อสงสัยอยู่ในใจไม่ใช่ว่าอาฝูและโม่ซางได้รับการช่วยเหลือจากนางไปแล้วหรอกรึ?ในเพลานี้ก็ได้เปลี่ยนผ้าผ่อน และได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดีอยู่ที่โรงเตี๊ยมแล้วจะมาถูกสังเวยได้อย่างไรกัน?หรือว่า……การที่พวกเขาหนีไป เหล่าผู้อาวุโสจึงต้องเก็บเป็นความลับ จากนั้นก็หาคนอื่นมาแทนเขาทั้งสองเพื่อเป็นเครื่องสังเวย ดังนั้นชาวเผ่าจะได้คิดว่าคนที่กำลังถูกสังเวยนั้นคืออาฝูและโม่ซางเมื่อเป็นเช่นนี้……แววตาของหลานเยาเยาก็เป็นประกาย เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึงแผ่นหลังที่แข็งทื่อ แล้วหยุดอยู่ด้านข้างของฮัวหยู่อันที่ดูโศกเศร้า จากนั้นก็สัมผัสแผ่นหลังของนาง3
“เสี่ยวฮัว รีบร้องเรียกชื่อของอาฝูและโม่ซางเร็วเข้า แล้วก็ร้องไห้ประหนึ่งใจจะขาดดิ้นออกมา”แน่นอนว่าฮัวหยู่อันมีท่าทีงุนงง ทำเอาหลานเยาเยาอยากจะขุดหลุมฝังคนเสียเหลือเกิน“ก่อนที่เจ้าจะตกอยู่ในความสนใจของพวกเขา เร็วๆเข้า!” ร้อนใจจะเป็นจะตายแม้ว่าฮัวหยู่อันจะยังสับสน แต่นางก็รู้สึกว่าการที่หลานเยาเยาพูดเช่นนี้ จักต้องมีจุดประสงค์ของนาง จึงจะทำตามที่นางบอกมาแต่ด้วยความที่นางได้อดกลั้นมาเนิ่นนาน จะร้องยังไง
