ก็ร้องไม่ออก“นํ้าตามันไม่ยอมไหล!”“มองมาที่ข้านี่ เจ้าเพียงแค่แกล้งร้องไห้ ร้องอย่างเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ”เมื่อพูดจบ หลานเยาเยาก็แอบหยิบขวดยาหลั่งนํ้าตาออกมาจากในระบบอย่างรวดเร็ว พร้อมหยดลงบนฝ่ามือ แล้วรีบป้ายตาฮัวหยู่อันในทันทีดวงตาของฮัวหยู่อันเบิกกว้าง มันให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาด พลางขยี้ตาตัวเองเบาๆ มันเหมือนกับนํ้าที่ไหลเอื่อยๆอยู่ในลำธาร ไม่ยอมพรั่งพรูออกมา“ไอ๊ย๊า ไอ๊ย๊า นี่ นี่มันมากไปแล้ว!”“นี่ที่ว่า มันหมายถึงสิ่งใด หากยังไม่ร้องออกมาก็จะไม่มีเวลาแล้ว ช่างเถอะ ดูท่าแล้วเจ้าคงจะร้องไห้ไม่ได้ ข้าจะขุดหลุมฝังเจ้าเสีย ไม่ต้องกังวล”ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กัน ที่หลานเยาเยามีจอบอยู่ในมือ อีกทั้งเพลานี้ก็กำลังจะขุดดินทำเอาฮัวหยู่อันถึงกับเหงื่อตก“ไม่เอาไม่เอาไม่เอา ข้าจะร้องไห้ จะร้องแล้ว”4
ว่าแต่จอบมาจากแห่งหนใดกัน?คงไม่ได้เอามาจากพื้นหรอกกระมังใครจะไปรู้ ว่าหลานเยาเยาจะเหวี่ยงจอบลงไปบนพื้น และกระซิบว่า: “ใครผิดคำพูด ก็คงจะรู้ว่าเหวี่ยงจอบไว้ตรงนี้เพื่อเหตุใด หากไม่ใช่เพราะว่าข้าจะฝังใครสักคน”ฮัวหยู่อัน: “……” ก็จะยังหยิบมันขึ้นมาอีกจริงๆด้วย!ทันใดนั้น ฮัวหยู่อันก็ “ตุ๊บ” คุกเข่าลงบนพื้นและร้องไห้อย่างสิ้นหวัง“กรี๊ด ฮึกฮึกฮึก……”“อาฝู โม่ซาง ขอโทษ ข้ากลับมาช้าไป หากข้ากลับมาเร็วเสียกว่านี้เสียหน่อยก็คงดี จะได้เห็นหน้าพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ฮึกฮึกฮึก……” หลานเยาเยาก็ยังอยากจะขุดหลุมฝังนา
