งอยู่ดี นางจะต้องร้องไห้อย่างสุดซึ้ง หลังจากนั้นก็ขอพรจากฟ้า ซึ่งตอนนี้มันเหมือนกับทำให้ฟ้าผ่าลงที่หลานเยาเยาจนไหม้เกรียมพอมองเห็นฮัวหยู่อันที่ร้องห่มร้องไห้อย่างเศร้าโศก หลานเยาเยาก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วให้แก่นาง!เสี่ยวฮัวก็ยังมีทักษะการแสดงอยู่บ้าง! ร้องไห้ออกมาได้อย่างแนบเนียนเมื่อทุกคนได้ยินเสียงร้องของฮัวหยู่อัน ก็มีคนรีบเข้ามาปลอบนาง แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งสามก็ยังมาตบไหล่ของนางด้วยความรักความเอ็นดู เพื่อที่นางจะได้ไม่โศกเศร้าจนเกินไปแต่ทว่า!5
ยิ่งพวกเขาปลอบโยน ฮัวหยู่อันก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้อง หลานเยาเยาเห็นว่ามีเวลาเหลือไม่มาก แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีนางก็โดนเบียดออกมาไกลมากแล้ว ส่วนฮัวหยู่อันนั้น ก็ถูกพยุงขึ้นและกลับเข้าในเผ่าไปนางเห็นท่าทีของฮัวหยู่อันที่กำลังขอความช่วยเหลือจากที่ไกลๆหลานเยาเยาอยากที่จะช่วยแต่ก็ทำไม่ได้!เพลานี้อยู่ในพื้นที่ของชนเผ่า พวกเขาไม่สามารถที่จะเผยตัวตนได้ ดังนั้นจึงต้องไม่ทำตัวให้เป็นที่สนใจ หากนางฟันฝ่าทุกสิ่งอย่าง เบียดตัวเข้าไปหาเสี่ยวฮัวเพื่อเอายาถอนพิษให้แก่นาง เช่นนั้นก็คงจะเป็นจุดสนใจจนเกินไปดูเหมือนว่า จะทำได้เพียงรู้สึกผิดต่อนางไปทั้งคืนทั้งวัน……“หยู่อันพาเพื่อนมากันกี่คนรึ?”เสียงของผู้มีอายุที่ดังขึ้น ได้ดึงสายตาของหลานเยาเยากลับมาปรากฏว่าเป็นผู้อาวุโสทั้งสาม พวกเขาไม่ได้กลับไปพร้อมกับคนอื่นๆ จึงได้เดินไปทางพวกเขา สี
