ไรล่ะ แน่นอนว่าข้าต้องการที่จะไปต้าฉู่กับท่านด้วย!”743
คนข้างนอกต่างกำลังตามหานาง ซูเจ๋อถามว่า “เจ้าจะไปทำอะไรที่ต้าฉู่”ดวงตาของจาวหยางยังคงกลิ้งไปมา และเขาพยายามหาข้อแก้ตัวที่สมบูรณ์แบบเขาได้ยินเสียงของซูเจ๋อและพูดอย่างเฉยเมยว่า “จุดประสงค์ที่แท้จริง ไม่ฉะนั้นข้าจะเตะเจ้าออกไปทันที”จาวหยางกัดฟันและพูดด้วยอาการคอแข็งว่า “ข้าจะไปหาแม่ทัพใหญ่แห่งต้าฉู่!”ซูเจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “คนตระกูลฉิน?”จาวหยางมองและพยักหน้า“เจ้าชอบเขาแล้ว?”แก้มของจาวหยางแดงขึ้น “ท่านสามารถชอบจักรพรรดินีต้าฉู่ได้ ข้าจะชอบเขาไม่ได้เหรอ? เสด็จพี่ ท่านช่วยเติมเต็มให้ข้าบรรลุความปรารถนาหน่อยนะ!”ซูเจ๋อไม่ได้ตอบว่าได้หรือไม่ได้คนข้างนอกค้นหาอยู่พักหนึ่งแต่ไม่พบจาวหยาง และในรถม้านี้พวกเขาไม่กล้าค้นหาอย่างโจ่งแจ้ง ได้เพียงแค่ต้องไปรายงานต่ออ๋องมู่ ว่าไม่มีใครพบตัวอ๋องมู่กังวลมาก กำลังจะเอ่ยถามซูเจ๋อที่อยู่ในรถม้า ก็ได้ยินซูเจ๋อพูดขึ้นก่อน“กำลังหาใครอยู่หรือ”อ๋องมู่กล่าวว่า “ใช่ จาวหยางไม่รู้ว่าไปที่ไหนแล้ว นางพยายามจะหาวิธีหนีออกไปข้างนอก ซึ่งทำให้คนเป็นห่วงจริงๆ! อ๋องรุ่ยเห็นนางหรือไม่?”ในรถม้าซูเจ๋อและจาวหยางมองหน้ากัน จาวหยางประสานมือเพื่ออ้อนวอนและซูเจ๋อพูดเบาๆ ว่า “ไม่เห็น”จาวหยางโล่งใจอย่างมาก744
อ๋องมู่กล่าวว่า “จาวหยางไม่ได้วิ่งเข้าไปในรถม้าของเจ้า? ข้างนอกก็หากันหมดแล้ว นางจะไปที่ไหนได้!”ซูเจ๋อกล่าวว่า
