อยากจะทิ้งหรือเก็บไว้แล้วแต่ท่านเถิด” เขาพูดต่อหน้าเฉินเสียน จากนั้นจึงดึงปิ่นไม้ของเธอออกมาและซุกเก็บไว้ในอกของตัวเองเฉินเสียนเงียบไปครู่หนึ่ง ผมเธอจะยุ่งเหยิงจนออกไปไม่ได้ถ้าไม่มีปิ่นปักผมม้วนผมไว้ ครั้นแล้วเธอจึงละทิ้งความคิดที่จะดึงปิ่นปักผมออกหลังจากนั้นซูเจ๋อจึงพาเธอไปกินอาหารกลางวันเมืองชิงไห่อยู่ติดทะเล แน่นอนว่าภายในเมืองจะต้องมีอาหารทะเลรสเลิศมากมาย ซึ่งอาหารทะเลที่สดและรสชาติอร่อยที่สุดก็คืออาหารจำพวกกุ้งและปูที่งมขึ้นมาสดๆ จากท้องทะเลซูเจ๋อพาเฉินเสียนไปถึงชายฝั่งแห่งหนึ่ง ที่ชายหาดมีเพิงที่สร้างขึ้นอย่างเรียบง่ายเปิดเป็นแผงขายของมากมาย ในเพิงเหล่านั้นกำลังนึ่งอาหารทะเลจนได้กลิ่นหอมกรุ่นลอยมาแต่ไกลหลายคนในเมืองนี้ชอบมาที่นี่เพื่อกินอาหารทะเลเพราะมีวัตถุดิบสดใหม่ แม้ขั้นตอนการปรุงจะไม่ได้ยุ่งยากซับซ้อน แต่แค่รสชาติดั้งเดิมของอาหารก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้นํ้าลายสอณ เวลานั้นแสงแดดด้านนอกสว่างจ้า ทั้งสองคนเข้าไปนั่งในเพิงหลังหนึ่ง ในร้านโรยพื้นด้วยหินกรวดซึ่งทำให้ค่อนข้างสบายเท้าเมื่อก้าวเข้าไป477
เถ้าแก่ถามพวกเขาว่าอยากกินอะไร ซูเจ๋อจึงบอกว่าอยากได้อาหารขึ้นชื่อของพวกเขาเฉินเสียนไม่พูดอะไรสักคำซูเจ๋อจึงถามว่า “ไม่ชอบสถานที่แบบนี้หรือ”เฉินเสียนจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนซูเจ๋อเคยพาเธอไปกินอาหารที่ร้านแผงลอยธรรมดาๆ แบบนี้ ทำให้เธอได้กินบะหมี่ถงซินซึ่งเธอยังจำได้ไม่มีวันลืมริมฝั่งแ
