ว่าท่านไม่ใช่คนที่จะ368
ยอมแพ้ง่ายๆ เช่นนี้ ไม่ใช่ว่าท่านเดินทางจากต้าฉู่มาถึงเป่ยเซี่ยเพื่อตามข้ากลับไปงั้นหรือ แต่ตอนนี้ท่านกลับบอกว่าท่านจะยอมแพ้”เฉินเสียนเลิกคิ้วและเอ่ยออกไปอย่างคนไร้หัวใจ “พูดไปแล้วท่านอาจจะไม่ชอบใจนัก ข้าก็แค่ทำไปเล่นๆ”ซูเจ๋อเอ่ยว่า “ข้าฟังแล้วไม่ชอบเลยจริงๆ”เฉินเสียนกล่าวว่า “ข้าไม่คิดว่าการเดินทางจะลำบากยากเข็ญขนาดนี้ หากรู้ตั้งแต่แรกข้าคงไม่มา เมื่อก่อนตอนที่ท่านอยู่ต้าฉู่ ข้าก็แค่มีท่านไว้เพราะท่านรูปงาม แต่ข้าคือจักรพรรดินีแห่งต้าฉู่ วังหลังของข้าจึงไม่ได้มีแค่ท่านคนเดียวเท่านั้นที่เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ตอนนี้มาคิดดูแล้ว ความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างข้ากับท่านก็ใช่ว่าจะดีนัก ปุบๆ ปับๆ ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว”ซูเจ๋อปิดตาลงครึ่งหนึ่งและเอ่ยด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยว่า “ถึงอย่างไรข้าก็จำอดีตไม่ได้ ท่านแต่งเรื่องได้ตามสบาย”เฉินเสียนหัวเราะและกล่าวว่า “จริงด้วยสิ มีเพียงข้าเท่านั้นที่จำได้ แล้วจะพูดเรื่องเหล่านี้ไปทำไมกัน… สรุปแล้วก็คือ ท่านต้องรู้ไว้ว่าในวังหลังของข้าไม่ได้มีบุรุษแค่เพียงคนเดียว แม้จะกลับไปโดยไม่ได้พาท่านไปด้วย ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องร้ายแรงอะไรนัก”ทันทีที่เฉินเสียนหันหลังให้เขานํ้าตาก็พลันไหลออกมาดั่งทำนบแตก ทว่าท่าทีทุกอย่างกลับยังคงปกติ เธอกล่าวว่า “ซูเจ๋อ ต่อจากนี้ไปท่านจะมีชีวิตที่ดี”สีหน้าที่พอจะมีความหวังรางๆ ของซูเจ๋อเริ่มกลายเป็นถดถอย เขากล่าวว่า“ก
