่อนหน้านี้ท่านบอกไม่ใช่หรือ ว่าอาเซี่ยนยังรอข้าอยู่ที่ต้าฉู่”369
“ก็แค่เด็กไม่มีพ่อที่เก็บมาเลี้ยงเท่านั้น ไม่ได้มีค่าพอจะให้กล่าวถึง” ริมฝีปากของเฉินเสียนสั่นระริก ทว่าเสียงที่เปล่งออกไปกลับฟังดูสงบ “นี่ก็สายแล้ว ซูเจ๋อข้าต้องไปแล้ว”มือที่เกาะกุมอยู่ที่ข้อมือกราชับขึ้นทันทีเมื่อเธอยื้อตัวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวซูเจ๋อจับข้อมือของเธอไว้ นิ้วอันเรียวยาวและอบอุ่นกราชับแน่นขึ้นเล็กน้อยเขาไม่อยากจะปล่อยเธอไปทั้งแบบนี้เขามองไม่เห็นนํ้าตาที่หลั่งไหลลงมาของเฉินเสียน ในขณะที่เฉินเสียนก็มองไม่เห็นรอยขมวดมุ่นที่คิ้วของเขาซูเจ๋ออยากจะออกแรงรั้งเธอไว้แต่ก็กังวลว่าจะทำให้เธอเจ็บ สุดท้ายจึงทำได้เพียงใช้ปลายนิ้วลูบไล้บนข้อมือของเธออย่างแผ่วเบา เอ่ยอย่างชวนให้ไตร่ตรองว่า “ท่านจะไม่รอให้ข้าจำเรื่องราวในอดีตของเราได้แล้วค่อยตัดสินใจที่หลังจริงๆหรือ”เฉินเสียนหัวเราทั้งนํ้าตาและกล่าวว่า “โชคดีที่ท่านยังจำไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอะไรๆ คงยากกว่านี้ การที่ท่านกวนใจข้ามีแต่จะทำให้ข้าลำบากใจยิ่งขึ้น”ซูเจ๋อฝืนยิ้มน้อยๆ และกล่าวว่า “เมื่อก่อนข้าคงทำเรื่องไม่ดีไว้มาก หลังจากความจำเสื่อมแล้วยังต้องถูกทอดทิ้งให้ทุกข์ทรมาน คงไม่มีผู้ที่ความจำเสื่อมคนไหนผิดหวังไปยิ่งกว่าข้าอีกแล้ว”“ท่านปล่อยข้าเถอะ” เฉินเสียนก้มหน้ามองตํ่าและเอี้ยวตัวไปมองมือใหญ่ที่จับอยู่บนข้อมือของเธอแต่ซูเจ๋อกลับตอบว่า “ข้าไม่ปล่อย”เฉินเสียนกระตุกมุมปาก
