สถานะคนร่◌ุงหลัง งั้นผู้เยาว์คุกเข่าให้กับผู้ใหญ่คงไม่เกินไปกระมัง? ข้ามีศักดิ์เป็นเสด็จตาบุญธรรมของนางนะ”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเห็นเฉินเสียนไม่กระดุกกระดิกกลางสายฝนเลือนรางพลางอดหัวเราะเย้ยหยันไม่ได้ กล่าวต่อว่า “ปากพรํ่าแต่จะขอขมา มันก็เป็นเพียงลมปาก? ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนช่างพูดช่างจา”เฉินเสียนหลุบตาลงเล็กน้อย ดวงตาที่โดนนํ้าฝนมองพื้นผิวเกิดเป็นดอกฝนเม็ดกลมๆ กล่าวว่า “ถึงแม้ข้าไม่อยากยอมรับ แต่ท่านก็เป็นเสด็จตาบุญธรรมของข้า เป็นบิดาของซูเจ๋อ คาดว่าท่านคงรู้ว่า ข้าไม่ได้มาเพราะขอขมาอย่างเดียว ข้ายังอยากขอร้องให้ท่านอนุญาตให้ข้ากับซูเจ๋ออยู่ด้วยกัน หากต้องให้ข้าคุกเข่าหน้าประตูให้ได้ แล้วทำให้ท่านหายโมโห ขอเพียงมีความหวังอันน้อยนิดที่จะทำให้ท่านเปลี่ยนใจ ข้าที่เป็นคนร่◌ุนหลังคุกเข่าก็ไม่เป็นกระไร”ท่านอ๋องมู่เพิ่งอยากเข้าไปห้าม เฉินเสียนก็กล่าวอย่างใจเย็นอีกครั้ง “เชิญท่านอ๋องกลับเถอะ”ขันทีส่งร่มมาให้ ท่านอ๋องมู่ถือร่มด้วยสภาพจิตใจที่ไม่ค่อยดีนัก แต่มาถึงขั้นนี้เขาก็อับจนหนทางยามที่ท่านอ๋องมู่ก้าวเท้าเดินเหินก็หันกลับมามอง เห็นเฉินเสียนที่ยืนตัวตรงสะบัดชายเสื้อแล้วค่อยๆย่อเข่า ก่อนจะคุกเข่าลงเด็กสาวผู้นี้ดื้อดึงแบบสะเทือนฟ้าสะเทือนดินจริงๆ เพื่อปล่อยวางทุกอย่างเพื่อซูเจ๋อ343
ขันทีก็ตะลึงงัน รีบหันกายเดินเข้าไปรายงานจักรพรรดิเป่ยเซี่ย กล่าวว่า“นางคุกเข่าแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ด้านนอกฝนตกหนั
