บ”เมื่อกลับวังหลวงแล้ว ในขณะที่อวี้เยี่ยนกำลังปรนนิบัติรับใช้เฉินเสียนอยู่นั้นก็ได้สังเกตเห็นมีเลือดออกจากแผลที่กลางฝ่ามือของเธอ จึงรีบถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงว่า : “ฝ่าบาททรงไปทำอย่างไร ถึงได้แป็นแผลเช่นนี้มาเพคะ?”220
เฉินเสียนหันไปมองด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “คงจะไปโดนอะไรบาดเข้ากระมัง ไม่ได้ระวัง อีกวันสองวันก็คงจะหาย”วันถัดมาท่านผู้เฒ่าก็ยังไม่ยอมเข้ามาที่สำนักหมอหลวง แต่หลานสาวของเขาได้แอบเข้ามาแทน และได้นำหนังสือตำราการแพทย์มาให้เฉินเสียนหนึ่งเล่มประสิทธิภาพการจัดการงานราชกิจที่เฉินเสียนดำเนินนั้นดีขึ้นมาเรื่อยๆ โดยปกติหลังจากที่ทานมื้อเที่ยงแล้ว ช่วงบ่ายเฉินเสียนก็มักจะมาอ่านตำราการแพทย์และทำการคัดสำเนา
221
