งดูแลคนข้างๆ ล้วนแต่จะต้องพึ่งความพยายามของตัวเองทั้งนั้นเธอจะต้องถนอมทุกสิ่งทุกอย่างที่ซูเจ๋ออยากจะปกป้อง เธอจะทำให้ราชอาณาจักรต้าฉู่ รุ่งโรจน์ก้าวหน้า เธอและซูเซี่ยนจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความหวัง หากว่ามันเป็นความตั้งใจของซูเจ๋อ219
เฉินเสียนหันกลับไปมองท่านผู้เฒ่า ในท้ายที่สุดเธอก็ไม่ได้พูดถึงซูเจ๋อ เธอเพียงพูดขึ้นว่า : “แม้จะบอกว่าท่านผู้อาวุโสจะอายุชรา สำหรับท่านผู้อาวุโสแล้วงานในสำนักหมอหลวงนั้นถือว่าหนักเกินไป แต่หมอหลวงในสำนักของข้า ไม่มีผู้ใดมีฝีมือความรู้เทียบเทียนกับท่านผู้อาวุโสเลย ข้าจึงอยากให้เวลาที่ท่านผู้อาวุโสว่างเว้นนั้น เข้าไปสอนและให้ความรู้เรื่องการแพทย์ให้แก่หมอหลวงในวังบ้าง”ท่านผู้เฒ่านิ่งไปครู่หนึ่ง สิ่งที่น่าปลื้มใจที่สุดก็คือการที่ไม่ได้เห็นความเศร้าโศกใดๆ บนตัวเธอเลยเฉินเสียนพูดขึ้นว่า : “ทักษะการแพทย์ที่ข้าเคยได้รํ่าเรียนมา เมื่อเทียบกับท่านผู้อาวุโสแล้ว ก็ไม่นับประสาอะไรเลย ท่านผู้อาวุโสเป็นอาจารย์ของเขา ข้าอยากที่จะเรียนรู้ในสิ่งที่เขาเคยรํ่าเรียนมา” เธอมองไปยังหนังสือตำราการแพทย์ที่เรียงรายอยู่เต็มห้องนั่น : “ไม่เพียงแค่เท่านี้ ข้ายังอยากได้หนังสือเหล่านี้ด้วย”ท่านผู้เฒ่าจึงได้พูดขึ้นว่า : “ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ หนังสือตำราเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่กระหม่อมศึกษามาชั่วชีวิต”เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “หากท่านผู้อาวุโสเมตตา ยินยอมที่จะสอน ข้าจะขอคัดสำเนาหนึ่งฉบั
