้นได้กำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปกลางฝ่ามือ218
ท่านผู้เฒ่าที่เศร้าเสียใจ เขาได้พูดขึ้นต่อว่า : “อาการป่วยของเขาแย่ลงเรื่อยๆอาจจะเป็นอาการบาดเจ็บเก่าที่ศีรษะของเขา หรืออาจจะเป็นเพราะความผิดปกติของอวัยวะภายในของเขา ไม่ว่าอย่างไร สาเหตุที่ทำให้เขาอาการทรุดหนักนั้นช่างมีมากมายเสียเหลือเกิน เขารู้ว่าตัวเองเหลือเวลาไม่มากแล้ว แต่ก็ฟุ่มเฟือยอย่างบ้าคลั่ง ไม่ถนอมร่างกายเช่นนี้ คนหนุ่มสาวเอ๋ย ดื้อรั้นจนน่ากลัว เมื่อใช้ชีวิตจนอายุเท่ากระหม่อมแล้ว จึงจะเข้าใจมันอย่างถ่องแท้”“ผู้ล่วงลับจากไปไม่หวนคืน แต่คนที่มีชีวิตยังคงต้องอยู่ต่อ” ท่านผู้เฒ่ามองไปยังแผ่นหลังของเฉินเสียนและซูเซี่ยน : “ฝ่าบาทควรพยายามรักษาสิ่งที่เขาปกป้องหวงแหนและแลกมันด้วยแรงกายและชีวิต ขุนเขาและแม่นํ้าแห่งราชอาณาจักรต้าฉู่ องค์ชายใหญ่ และตัวฝ่าบาทเอง”ท่านผู้เฒ่าเดินไปจัดของตรงโน้นนิดตรงนี้หน่อย ก็ได้พูดขึ้นพึมพำต่ออีกว่า :“อายุมากแล้ว ขี้บ่นเป็นธรรมดา ฝ่าบาทอย่าได้ถือสาคนชราอย่ากระหม่อมก็พอเรื่องมันผ่านไปแล้ว กระหม่อมไม่ควรจะพูดถึงโดยแท้”ความสงสัยที่เก็บมาเนิ่นนาน เธอถามตัวเองว่าเพราะอะไรมานับครั้งไม่ถ้วนนี่ถือเป็นคำตอบที่กระจ่างชัดเจนที่สุดแล้วกระมังแต่ว่ามันสายไปเสียแล้วนี่นาอยากให้คนข้างใจอายุยืนร้อยปี มัวแต่อธิษฐานขอพรจากสรวงสวรรค์นั้น มันไม่สามารถเป็นจริงได้เลย สวรรค์งานยุ่งขนาดนั้น จะมาได้ยินได้อย่างไรกันฉะนั้น หากอยากจะปกป้อ
